خراسان/ خب، پرنده‌هایمان
 را گرفتیم
 و در قفس انداختیم.
حالا برایمان
آواز می‌خوانند
 شیرین‌ترین آوازی
که تا به حال شنیده‌ایم.
وقت آن رسیده
که پرنده‌مان را رها کنیم
فرقی نمی‌کند
چکاوک یا بلبل.
پرندگان همه برخطی سرگردان
در آسمان پرواز می‌کنند
 و موسیقی هرگز کهنه نمی‌شود.
پرنده کوچک
 در انتهای آبی‌ها می‌پرد
 دور از دست و رها از اسارت
 اما برمی‌گردد
 و نوک انگشتانمان را می‌ساید.
در سرتاسر زندگی
آوازهای ابدی‌اش
 بر انحطاط حیات رخنه خواهد کرد
 و من اگر پرنده‌ام را ققنوس بخوانم
 آیا به خطا رفته‌ام؟