فرنوش صمدی کارگردان سینمای کوتاه که اولین اثر سینمایی بلند خود با نام «خط فرضی» را در سال ۱۳۹۸ تولید کرد، درباره برنامه اکرانی که برای این اثر سینمایی در نظر داشت در همان تاریخ هفتم اسفند، به خبرگزاری مهر گفت: «قرار بود این اثر سینمایی در دی ماه سال ۱۴۰۱ در سینماهای کشور اکران شود اما به دلیل شرایط موجود و عدم استقبال مخاطب از سینما تصمیم گرفته شد تا اکران فیلم در زمان دیگری صورت گیرد.»

این روزها، هر روز با فهرستی تازه از اسامی فیلم‌های توقیفی مواجه می‌شویم، فیلم‌هایی که نه مشکلشان حل می‌شود، نه اکران می‌شوند و به طرز عجیبی در دو ماه سه فیلم سینمایی «برادران لیلا»، «جنگ جهانی سوم» و «خط فرضی» لو رفتند که بیشتر موجب نگرانی سینما گران شده است. تا جایی که محمد احمدی، عضو اتحادیه تهیه‌کنندگان و دبیرکارگروه قاچاق فیلم یکی از راهکارها برای جلوگیری از این ماجرا را اعلام کرد و گفت: «دلیلی برای این وضعیت ایجاد شده ندارم و دلیل لو رفتن فیلم‌ها غیر منطقی است و همین باعث می‌شود که ما هم از مسئولان بپرسیم شما چه کار می‌کنید؟ که نسخه اصلی فیلم لو می‌رود یا نسخه اصلی فیلم دست چه کسی می‌رود که به این راحتی لو می‌رود و به نظر من بهترین کار این است که وقتی تهیه‌کننده نسخه فیلم را به کسی می‌دهد یک نشانه‌ای در لابراتوار روی آن بگذارد تا مشخص شود این فیلم از کجا درز پیدا کرده است و بعد از آن بتواند پیگیری‌های لازم را انجام دهد، این یک راه است؛ اما از آنجایی که ما جزو قانون کپی رایت نیستیم، در یک مجموعه گسترده‌تر نمی‌توانیم پیگیر این ماجرا باشیم.»

چرا در سال‌های گذشته فیلک قاچاق نشد؟

ایزد مهرآفرین، منتقد سینما نیز در رابطه با انتشار نسخه غیرقانونی یک فیلم در سینمای ایران به قدس آنلاین گفت: «به نظر من مهم ترین عاملی که منجر به پخش نسخه لو رفته فیلم «برادران لیلا» شد، به مدیریت سازمان سینمایی برمی‌گردد. اگر صادقانه به موضوع نگاه کنیم نسخه‌ای که مردم از این فیلم دیدند نسخه با کیفیتی بود و این نمی‌تواند خارج از تصمیم سیستم دست اندرکاران فیلم باشد. چرا من به سازمان سینمایی ایراد می گیرم؟ چون می توانست با یک تمهیدی فیلم را خیلی زودتر اکران کند. اصلاحیات ذکر شده برای فیلم «برادران لیلا» بسیار پیش پا افتاده بود و فیلم می‌توانست زودتر از این‌ها اکران شود.»

مهرآفرین بیان کرد: «سازمان سینمایی گاهی جلوی اکران برخی فیلم ها را به علل مختلف می گیرد و زمان اکران را طولانی می‌کند. به هرحال بعد از این امر عوامل فیلم یا مجاری که به نسخه اصلی دسترسی دارند به هر نوعی شده فیلم را بیرون می دهند. یک مثالی بین سینمایی‌ها است که می‌گویند :«هیچ فیلمی در گنجه نمی‌ماند.» فیلمی که راهی اکران نشود به نوعی قاچاق می‌شود چون می‌دانند مخاطب می‌بیند. در رابطه با قاچاق «برادران لیلا» ایراد اینجاست که سازمان سینمایی فیلم را در عید نوروز اکران نکرد. با توجه ساختار فیلم اگر اکران می‌شد به گیشه سینما و سینماگران بسیار کمک می‌شد. تهیه کننده فیلم هم بارها اعلام کرده بود من آمادگی اکران دارم اما با برداشت‌های اشتباه سازمان سینمایی از محتوای فیلم باعث اکران نشدن فیلم شدند.»

این منتقد سینما درباره علت عدم قاچاق فیلم های سالیان گذشته عنوان کرد: «علت اینکه در سال های گذشته قاچاق فیلم کمتر شده بود این بود که همه فیلم ها اکران می شد و مردم در سینما آن را می دیدند. در کنار آن مردم به درکی از کیفیت فیلم رسیدند و دنبال نسخه اصلی و کیفیت خوب یک فیلم بودند.»