آخرین خبر/عشق آن است که جان کِشد تو را زبانه  
در اندیشه‌ی تو زنده کند دوصَد خطابه 
 
آرَد به دلت از ملکوتِ او نگاره 
وز حریمِ کبریایی دَهدَت انگاره 
 
 برخیزی و در سَماع شَوی به یک اشاره  
زان موسیقیِ طبعی که به جانِ تو نهاده 
 
 هر چند که دل را به غلط دهی اجاره 
چشمْ در راهِ تو بوده خالقت هَماره 
 
 اویی که به رجعتَت چنین دَری نهاده 
تا باز صَلا در دِهی‌اش تو از اِنابه 
 
 جز او نکند دردِ تو را هیچْ اِفاقه 
اویی که زمین و آسمان کند اداره  
 
 هستی بِشود کُن فَیکون به یک اشاره 
سَهلَست به جانْ زنده‌کند چنین شراره 
 
 گر در برِ سیلاب بگیردَت چو تختهْ‌پاره 
کز موجِ خروشان برسی تو برْ کناره 
 
 غیرش که کُنَد بنده‌ی مضطرش اِعانه؟ 
تو همانی که شدی کُنْهِ بلندِ او خزانه  
 
 روزی بشَوی سمندِ دُردانه‌ی افلاکْ سواره 
چو بگیری تو چموشِ بدنهیبِ دلْ دهانه 
 
 برخیز و بخوان سرودِ فطرت از بِداهه   
افلاکْ به رقص آمده‌اند تو در میانه

 بَر رَود تا به فَلکْ جانِ مذابِ تو گُدازه 
آنجا که مَلَک نباشَدَش هیچ اِفاضه 
 
 اینست همان غُرِّشِ داغِ اِنتفاضه 
اینست گریزِ از اَهرمنی مِقْراضه 
 
  آن روز خلیفه از خاکِ تَنت زند‌‌ جوانه 
وز خشکیدهْ درختی برسد بَرِّ بهاره 
 
 برْ گستره‌ی زمین تویی، تو تکْ ستاره 
زنهار که برگِ پیمان نکنی تو پاره‌پاره 
 
 چرخی بزنی زبان ‌کِشد تو را شراره 
امشب که تویی بَر پَرِ جبریلْ سواره 
 
 وقت‌است که هجرت‌بکنی خرقه‌ی پاره 
کاین جامه‌ی ژِنده نبُوَد تو را قواره...

شاعر: سمانه افخمی