آخرین خبر/ در دهِ روحِ حزینم، دهِ ‌سم‌ْکوبِ سِتوران 
قومیست ز بیدادیِ طَرّار بسی اَفگاران
 
باران شده دشنامِ مکرَّر شده‌ از ابرِ بهاران 
رنگِ سیهی مانده ز گلگونیِ بشّاشِ عِذاران
 
من غرقه‌ی مرگی ابدی در دلِ دوران 
محبوسِ به جهلِ معصیت‌‌بارِ نیاکان
 
چوبی به دو سَرْ سوخته در عالمِ امکان 
چون کشتیِ طوفان‌زده‌ای بدونِ سُکّان
 
اشکی که بُوَد مُهرِ غم‌اندوده‌‌ی پایان 
از دیده‌ی تَر ‌بریزد آن نشانِ تاوان 
 
از سنگِ عداوتی شکسته لبِ ایوان 
گلدانِ دلم کو بُده در آن گلِ رضوان
 
رنگِ سیه‌‌ام مانده مرا زان همهْ اَلوان 
نَفْس آمده در مصافِ من با همهْ اَعوان
 
در بِیتُتِه‌ی غم‌زده‌ام شدم به طغیان 
وز اَخگرِ اَندُه بِشدم زبانْ به هذیان
 
ایّام، چو مادهْ شیرِ اَرغنده و نالان 
آن توله‌ی مغمومِ دلم گرفته دندان
 
خواهد برَدَش تا بنَهد وُرا به زندان 
دانم که نبوده‌ام وفا برْ سَرِ پیمان
 
نجواست تَبر بکوبدَم بر سَرِ وِجدان 
آکنده‌ کُنَد جانِ مرا سختْ ز حِرمان
 
وامانده‌ی دل را به عتابم شده گویان: 
اویی که به شأنْ آمده در وَرای ارکان
 
عالَم همه بر اصلِ وجودش شده بنیان 
در پیکرِ هستی بُوَد او خونِ به شریان
 
بِگْرِفته به سمتِ فطرتش او سرِ پیکان 
جنگی بِنَهاده پاکْ‌طبعِ خود ز عصیان
 
چرکین بِنِموده لوحِ پاکِ خود ز نسیان 
و مُعمَّر او نموده نامِ خوش‌پایه‌ی انسان

شاعر: سمانه افخمی