آخرین خبر/آنچه با صدای اردشیر رستمی می شنوید، شعری است از استاد شهریار تحت عنوان "خاطره ی بهجت آباد" ...

خواستگار با نفوذ پری، با هزار زور و تهدید وی را به ازدواج با خود راضی کرد و شهریار را مجبور به رها کردن درس و زندگی و ترک دیار نمود. شهریار از مادر پری خواست تا برای آخرین بار فرصتی برای ملاقات دلدارش در بهجت آباد فراهم آورد. مادر قول میسر کردن این دیدار را به شهریار داد اما روز مقرر پری بر سر قرار حاضر نشد...

شهریار تا صبح در بهجت آباد به انتظار او نشست و تمام ناامیدی، ناراحتی و انتظار خود را در این شعر به تصویر کشید...

با توجه به طولانی بودن این شعر، تنها بخش هایی از آن در ادامه آورده شده، اما توصیه می کنم کل این شعر زیبا را بخوانید :.

بهجت آباد است و شب نیمه است و من چشم انتظار انتظاری آخرین کز آخرین دیدار یار
قدرتی پا در میان آورده پر خوف و خطرسرنوشت مبهمی ما هر دو را در انتظار
گر بیاید بهر تودیع و وداع آخری استورنه بگذشته است کار از کار بخت نابکار
اشک ریزانند و با من هم خداحافظ کنانبهجت آباد و لب استخر و این زیر چنار
جز خدا و اختر و من، چشم کس بیدار نیستچشم اختر نیز هم سنگین خواب است و خمار
یک دوبار از ره ٬سیاهی آمد و بگذشت و رفتغیر نومیدی نبودش بادل امیدوار
آتشی در خرمن هستی من افتاده بودتا برآرد روزگار از روزگار من دمار
من چو غواصی که ناگه رفته در کام نهنگیا کسی کو خود زده ناگه به آبی، بی گدار
بایدم بیرون شد از این شهر و یکجا دست شستاز همه چیز جهان ٬چونان که از یار و دیار
وه، چه تاریخی ترین شب می گذارد عمر منتا که طوفانی ترین یادی بماند یادگار
تیره طوفانی که گر برکوهساران بگذردباز نگذارد به جز خاکستری از کوهسار
در پناه شب، امیدآخرین دیدار هستپایدار ای صبح و ما را در پناه شب گذار
ای سحر امشب خدا را پرده از رخ وامگیروامگیر این آخرین امیدم از دیدار یار
غرقه ی غرقاب و دارم دست و پایی می زنمبی فروغ از هر کران ونا امید از هر کنار
گه به جانم آتش تحمیل تسلیم و رضاستگه به مغزم برق فکر انتقام و انتحار
نیشخند صبح بی انصاف٬گویی صاعقه استآخرین امیدم از وی ٬خرمنی شد تار و مار
سر فکندم پیش و رفتم رو به سوی سرنوشتورد آهم دم به دم: "ای روزگار ٬ ای روزگار"
تاج عشق آری به خاکستر نشینان می دهندهر گدای عشق را حافظ نخواند شهریار