آخرین خبر/ «مایک پمپئو» وزیر خارجه‌ی سابق آمریکا و مدیر سابق سی‌آی‌ای (هر دو در دولت دونالد ترامپ) یکی از ایران‌ستیزترین سیاستمداران آمریکاست.
 پمپئو پس از خروج از دولت آمریکا با تک ‌دوره‌ای شدن ریاست‌جمهوری ترامپ، اقدام به انتشار کتابی تحت عنوان «هرگز کوتاه نیا: جنگیدن برای آمریکایی که عاشقش هستم» کرد که به تجربیاتش در دوران خدمت در دولت آمریکا پرداخته است...

قسمت نوزدهم/ توصیف لحظات عملیات ترور شهید سلیمانی از زبان پمپئو وزیر خارجه وقت آمریکا 

۳۱ دسامبر، اتفاقی افتاد که باعث شد تصمیم رئیس‌جمهور [برای ترور قاسم سلیمانی] حتی از قبل هم درست‌تر به نظر بیاید. ده‌ها و بعداً صدها نفر از نیروهای کتائب حزب‌الله و دیگر شبه‌نظامیان شیعه، که نهایتاً تحت امر سلیمانی و ایرانی‌ها عمل می‌کردند، به سفارت آمریکا در بغداد حمله کردند. 
در ایست بازرسی امنیتی سفارت، تجمع کردند؛ درها و پنجره‌ها را شکستند؛ و سالن پذیرش را تخریب کردند و آتش زدند. در تمام مدت هم شعار «مرگ بر آمریکا!» و «مرگ بر اسرائیل!» می‌دادند.
 خوش‌بختانه نگهبانان ما با کمک اخطارهای شفاهی و گاز اشک‌آور، آشوبگران را، قبل از این‌که بتوانند دیوار اصلی سفارت را بشکنند، متفرق کردند.
اعزام تفنگداران دریایی آمریکا به سفارت و حضور هلیکوپترهای آپاچی نیز اوباش را متقاعد کرده بود که عقب‌نشینی کنند. برخلاف دولت‌های قبلی [آمریکا]، دولت و وزارت دفاع کاملاً با هم هماهنگ بودند. سفارت به‌خوبی مسلح بود و من، به دستور رئیس‌جمهور، صریحاً فرمان داده بودم که هیچ‌کس نباید زنده از دیوارهای سفارت رد شود. 

این حادثه من را به یاد حمله‌ی سال ۱۹۷۹ به سفارت آمریکا در تهران انداخت؛ اتفاقی که آمریکایی‌ها نسخه‌ی بازآفرینی‌شده‌اش را در فیلم عالی «آرگو[۲]» تماشا کردند.
 ما متعهد شده بودیم که ایرانی‌ها را از دستیابی به یک پیروزی مشابه محروم کنیم. شبه‌نظامیان شیعه به تأسیسات ما آسیب رساندند، اما همه‌چیز در مدت نسبتاً کوتاهی تعمیر شد و تقاضاهای ما از دولت عراق در نهایت به آن‌ها امکان داد تا نظم را در اطراف محوطه‌ی سفارت برقرار کنند. 
با این حال، همه‌ی ما می‌دانستیم ۳ ژانویه [تاریخ تعیین‌شده برای ترور قاسم سلیمانی] که بیاید، این ماجرای خطرناک، احتمالاً صرفاً مثل گرم کردن قبل از بازی به نظر خواهد رسید.
در همین حین، ما در آمریکا داشتیم برای حمله [به سلیمانی] آماده می‌شدیم. در موعد مقرر، من با اسپر و میلی در پنتاگون بودم. رئیس‌جمهور در فلوریدا بود. صبح آن روز، فرآیند تأیید نهایی را طی کردیم و تحرکات سلیمانی را ردگیری کردیم.
نیروهای اطلاعاتی‌مان سلیمانی را، که یکی پس از دیگری بین منطقه‌های جنگی خاورمیانه رفت‌وآمد می‌کرد، فوق‌العاده عالی ردیابی کرده بودند: به‌دقت او را تحت نظر داشتیم. سلیمانی پس از نیمه‌شب ۳ ژانویه‌ی ۲۰۲۰ به وقت بغداد، در فرودگاه فرود آمد و آن‌جا «ابومهدی المهندس» بنیانگذار کتائب حزب‌الله، که اکنون فرمانده‌ی گروهی قدرتمند از شبه‌نظامیان شیعه‌ی تحت حمایت ایران بود، مثل قهرمان‌ها از او استقبال کرد.
سلیمانی خبر نداشت که یک پهپاد «ام‌کیو-۹ ریپر» آمریکایی دارد تک‌تک حرکات آن‌ها را از آسمان ردیابی می‌کند. وقتی ماشین سلیمانی وارد جاده‌ی خروجی از فرودگاه شد، موشک‌های هلفایر، زوزه‌کشان فرود آمدند. 
تیرِ قدرت آمریکایی، فناوری آمریکایی، و عدالت آمریکایی به ماشین او اصابت کرد. بازدارندگی آمریکایی کار خودش را کرد؛ و سلیمانی دیگر هرگز نمی‌توانست به کسی صدمه‌ای برساند.

تنها چند دقیقه طول کشید تا رسانه‌های اجتماعی پر از گزارش‌های مربوط به وقوع انفجار در فرودگاه بین‌المللی بغداد شوند. ایرانی‌ها خیلی زود تأیید کردند که قهرمان شرورشان کشته شده است.
 ما در سراسر جهان، برای حملات انتقام‌جویانه به مواضع آمریکایی آماده بودیم. اسرائیلی‌ها نیز آماده بودند، چون می‌دانستند که ایران ممکن است تصمیم بگیرد علیه آن‌ها انتقام بگیرد.
به همین ترتیب، با شرکای عربمان در خلیج [فارس] هم هماهنگ بودیم و به آن‌ها هشدار داده بودیم؛ البته بدون این‌که جزئیات برنامه‌هایمان را به آن‌ها اطلاع بدهیم...