آخرین خبر/”چند ماه پیش، پشت فرمان خودرو در یک خیابان فرعی، پشت چراغ قرمز ایستاده و منتظر بودم چراغ سبز شود تا بتوانم وارد خیابان اصلی شوم.
یک دقیقه گذشت، دو دقیقه گذشت، چند دقیقه گذشت، دیگر حوصله‌ام سر رفته و طاقتم تمام شده بود.
زیر لب ‎غرغرکنان از خودم پرسیدم: «چرا این چراغ سبز نمی‌شود!»
پنج دقیقه دیگر گذشت و چراغ هم‌چنان قرمز بود.
دیگر می‌دانستم که به قرار ملاقاتی که داشتم، دیر می‌رسم.
با عصبانیت گفتم: «واقعاً مضحک است! انگار قرار است تا ابد همین‌جا منتظر بمانم.»
به قدری درمانده و بی‌تاب شده بودم که خودرو را در دنده گذاشتم و درحالی که چراغ هنوز قرمز بود آرام آرام، یک وجب یک وجب به جلو رفتم، انگار این کارم، چراغ قرمز را ترسانده و آن را مجبور می‌کند که سبز شود.
درکمال تعجب همین اتفاق افتاد، چون ظرف ده ثانیه چراغ سبز شد!
همین که از آن چهارراه شلوغ و پر رفت و آمد به خیابان اصلی پیچیدم ناگهان متوجه شدم ماجرا از چه قرار است.
چراغ قرمز سر آن خیابان فرعی و خلوت چشم الکترونیکی داشت که نسبت به جابه‌جایی و حرکت حساس بود و فقط موقعی سبز می‌شد که حضور یک خودرو را حس می‌کرد.
ظاهراً من به حد کافی جلو نرفته بودم و در منطقه‌ای که آن چشم الکترونیکی بتواند مرا ببیند قرار نگرفته بودم تا چراغ را برایم سبز کند.
به همین دلیل، چراغ سبز نشده بود، تا این‌که کمی جلو رفتم و چشم الکترونیکی حضور خودرو را ثبت کرد و چراغ سبز را به من نشان داد.
هنگامی که خودمان را نگه می‌داریم و درجا می‌زنیم و خودمان را از زندگی بهتر و سرشارتر محروم می‌کنیم و فعالانه در زندگانی شرکت نمی‌کنیم، گیر می‌کنیم و متوقف می‌مانیم، سپس از خودمان می‌پرسیم چرا حوصله‌مان سر رفته و چرا افسرده شده‌ایم.
چنان‌چه به حد کافی به چهارراه نزدیک نشوید، هرگز نمی‌توانید آن‌ها را از سر راه خود بردارید، مشکلات شما به خودی خود حل نمی‌شوند…“