صبح نو/متن پیش رو در صبح نو منتشر شده و انتشارش در آخرین خبر به معنای تایید آن نیست

علی انتظاری، استاد دانشگاه علامه طباطبایی در گفت‌وگو با «صبح‌نو» به تشریح ارتباط مستقیم اتفاقات هفته اخیر با جنش زن، زندگی، آزادی پرداخت و گفت: «این خشونت‌ها قابل پیش‌بینی بود و وقتی شرایطی پیش می‌آید که گروهی با اهداف و خواسته‌های مشخص به مطالبات خود نمی‌رسند، این مسأله باعث ایجاد سرخوردگی شد و در واقعیت این موضوع ناشی از شکست گروه‌هایی است که در ناآرامی‌ها شرکت کردند و توقعاتی داشتند که گمان می‌کردند برآورده می‌‎شود اما وقتی با واقعیت‌های اجتماعی روبه‌رو و از برآورده شدن مطالبات خود ناامید شدند، طبیعی است، دچار سرخوردگی شدند و سرخوردگی هم موجب خشونت شد.»
وی ادامه داد: «ما باید زودتر این مسأله را پیش‌بینی کرده و نسبت به آن اقداماتی را انجام می‌دادیم، مسأله اصلی از این‌جا ناشی می‌شود، شرایطی که مردم در فضای مجازی غرق شوند و ما نسبت به آن، نه‌تنها بی‌تفاوت بودیم بلکه خودمان هم با آن همراهی کردیم. در نتیجه نظام حکمرانی جامعه به جای اینکه نسبت به این مسأله وسواس و حساسیت داشته باشد، تحت‌تأثیر گفتمان پزشکی مردم را به سمت فاصله اجتماعی و غرق شدن در فضای مجازی سوق داد.»
انتظاری با بیان اینکه دانشگاه‌ها و مدارس همه به صورت مجازی اداره شدند، تصریح کرد: «در واقع مسائل ارتباط با فضای مجازی در اختیار همه قرار گرفت و فضای مجازی هم تنها کلاس آموزشی نبود. اینترنت و پلتفرم‌ها مثل اینستاگرام، تلگرام و بازی‌های رایانه‌ای ازجمله ابزار فضای مجازی بودند که وقتی این ابزار در اختیار جوانان قرار گرفت، این مسأله موجب دورشدن از واقعیت‌های اجتماعی سخت و رفتن به فضای نرم اجتماعی شد. فضای مجازی خیلی با واقعیت متفاوت است. شما فرض کنید اگر از کسی خوش‌تان نمی‌آید، او را بلاک می‌کنید اما در واقعیت اجتماعی که نمی‌توان آدم‌ها را بلاک کرد و افراد حضور دارند. برای مثال در بازی‌های رایانه‌ای جان خود را از دست می‌دهی اما در واقعیت به این صورت نیست.»
این کارشناس سیاسی با اشاره به سکوت روشنفکران و اصلاح‌‌طلبان نسبت به خشونت‌های رواج‌یافته در کشور خاطرنشان کرد: «برخی از طیف‌های سیاسی مثل اصلاح‌طلبان، مسببین این سرخوردگی‌ها هستند و مطالبه‌ای را به آن دامن زدند که قابل تحقق نبود. 
 اصلاح‌طلبان با وعده‌هایی که به صورت شفاف دادند، توقعات اقتصادی را ایجاد کردند که خودشان عامل یأس و ناامیدی بخشی از مردم جامعه شدند. آنان این نقش را ایفا کردند و به همین دلیل افرادی که در این ناآرامی‌ها شرکت کرده بودند، از اصلاح‌طلبان به شدت نفرت داشتند؛ چراکه آن‌ها این افراد را امیدوار کرده بودند که می‌توان کارهایی را انجام داد ازجمله اینکه می‌توان نظام را دور زد و با آمریکا ارتباط داشت، غرب در انتظار است با ما ارتباط برقرار کند و اینجا گلستان غرب است که این مسائل توقعاتی را در غرب‌پرستان ایجاد کرد درحالی‌که بعدا معلوم شد این موارد سرابی بیش نبوده است و عملا وعده‌های فیک و کاذب بود.»
وی ادامه داد: «در نتیجه این افراد شرایط را برای سرخوردگی پایدار جامعه فراهم کردند، به این دلیل آنان سکوت کرده و چراغ خاموش حرکت کردند، به دلیل اینکه خودشان مقصران این مسأله بودند. در عین حال طمع این مسأله را داشتند که این ناآرامی‌ها به جایی منجر شود که بتوانند از محصولاتش بهره‌مند شوند، استفاده کنند و همچنان هم این طمع را دارند. این مسأله را در فضای پساانتخاباتی مجلس شاهد هستیم؛ چراکه روی این مسأله حساب باز کرده‌اند و این داستانی است که این جناح شکست‌خورده با آن روبه‌رو هستند.»  انتظاری خاطرنشان کرد: «کلیت این قضیه این است که ما باید به آن به عنوان یک واقعیت اجتماعی توجه داشته باشیم که این افرادی که می‌گفتند جمهوری اسلامی، برف زمستان را نخواهد دید، امسال برعکس آن‌قدر برف بارید که کشور به عمرش ندیده بود. این افراد امیدوار بودند کار نظام تمام است و حتی این امیدواری به حدی بود که برخی از اساتید دانشگاه ما دچار تردید شدند و آن‌قدر با اطمینان و صراحت صحبت می‌کردند که همه امور تمام است که طبیعی بود این رویه به ایجاد ناامیدی منجر شود.»

این استاد دانشگاه تصریح کرد: «برخی از دوستان به دنبال این بودند که اگر به مسأله براندازی نرسیدیم، به آزادی در حجاب رسیدیم برداشت‌شان این بود که این مسأله اولین سنگر است و فعلا همین سنگر اول که آزادی حجاب بود را هم با این شرایط از دست می‌دهند.»
وی خاطرنشان کرد: «یکی از نتایج سرخوردگی قطعا به خشونت منجر می‌شود و با ناامیدی این افراد، شاهد خشونت از این افراد هستیم و در واقع جلوه‌هایی از این مسأله را در موضوعاتی مانند ترور آمران به معروف می‌بینیم و نظام رسانه‌ای و حکمرانی باید برای این مسأله تدبیری بیندیشد.» انتظاری در پایان خاطرنشان کرد: «این یک موضوع قابل درمان است و وقتی سرخوردگی جمعی به وجود می‌آید، باید به این مسأله به عنوان تهدید نگاه کرد و برای آن تدبیری جست؛ تا این موضوع فرایند خود را برای خشونت طی نکند و اگر جنبه‌های خشونت‌آمیز تقویت شود، می‌تواند مشکلات جدی‌تر را هم به وجود آورد.»