وی ادامه داد: برخی دختران به دلیل اینکه در حل مشکلات و چالش‌های زندگی احساس ناتوانی می‌کنند، ازدواج را تنها راه حل مشکل خود می‌پندارند و منتظرند تا شاهزاده‌ای با اسب سفید بیاید و آنها را نجات دهند غافل از اینکه اگر او پیش از ازدواج نتواند مسائل خود را حل کند و در مواجه شدن با آنها احساس بی‌کفایتی و ضعف داشته باشد، پس از ازدواج نیز همان احساس را خواهد داشت زیرا وقتی اشخاص مسائل و مشکلات مربوط به قبل از ازدواج خود را حل نمی‌کنند، در عمل آنها را به پس از ازدواج منتقل کرده‌اند و از آنجا که رابطه دو نفره پس از ازدواج نیز مشکلات و درگیری‌های خاص خود را به همراه دارد، باعث افزایش مشکلات پس از ازدواج می‌شوند و احساس ناتوانی و بی‌کفایتی در آنها تشدید خواهد شد.

این مشاور خانواده تاکید کرد: از سویی دیگر،‌ زمانی که شخص خوشبختی خود را وابسته به دیگری می‌داند، به این معناست که او فاقد عزت نفس است و یاد نگرفته که خوشبختی از درون انسان می‌جوشد و اوست که مسئول حل مشکلات و خلق خوشبختی خویشتن است.

پورسیدآقایی معتقد است: گاهی برخی از مادران نیز درباره ازدواج فرزندانشان به ویژه پسران این باور غلط را دارند که اگر فرزندشان ازدواج کند بی‌مسئولیتی، رفیق باز بودن و حتی اعتیاد او حل می‌شود و این در حالیست که وقتی مادر با وجود تمام تجارب و رابطه عاطفی مادرانه، نمی‌تواند مشکلات فرزندش را حل کند چطور از دختری جوان که هنوز پختگی لازم را ندارد می‌تواند انتظار داشته باشد که مشکلات او را درمان کند؟.

وی تصریح کرد: زمانی که جوانان باور کنند که ازدواج حرکتی به سوی بالندگی است، آغوش خود را به روی سختی‌ها باز و ظرفیت لازم را برای مبارزه با آنها در خود ایجاد می‌کنند. آنها می‌آموزند که برای حل مسائل راه حل برد - برد خلق کنند و همراه با همسر خود آستین‌ها را بالا بزنند و بجنگند؛ البته نه با یکدیگر بلکه با مشکلات؛ هنگامی که زوجین برای جنگیدن با مشکلات با یکدیگر همسو و همکوش می‌شوند، صمیمیت در رابطه آنها شکل می‌گیرد و دلبستگی میانشان تقویت می‌شود و چنین ازدواجی شایستگی دارد.