سیناپرس/ وقتی صحبت از دایناسورها می شود، عموم مردم در ذهن خود موجوداتی عجیب و غریب را تصور می کنند که میلیون ها سال پیش منقرض شده و امروزه به جز فسیل های موزه ای هیچ اثری از آن ها در کره زمین وجود ندارد، در حالی که این موضوع درست نبوده و برخی از حیوانات و جانوران امروزی از نوادگان این هیولا های باستانی هستند.
بسیاری از گیاهان و حیواناتی که امروز در طبیعت دیده می شوند در تعامل طولانی مدت با هم زندگی کرده و اصولا به صورت زنجیره ای مرتبط عمل می کنند. پرسش مهمی که محققان تلاش می کنند به آن پاسخ دهند، این است که آیا این اتفاق در زمان دایناسورها نیز می توانست رخ دهد؟

به طور کلی و از منظر زیست شناسی هنگامی که گیاهان و حیوانات در تعامل طولانی مدت با هم زندگی می کنند، به آن همزیستی می گویند. این همزیستی ممکن است برای دو طرف مفید باشد یا در مواردی که یکی از این موجودات به عنوان انگل شناخته می شود، منافع همزیستی یک طرفه خواهد بود.
 امروزه نمونه ‌های زیادی از همزیستی در طبیعت وجود دارد که نمونه های خوبی برای همزیستی محسوب می شوند، از جلبک ‌هایی که در داخل مرجان‌ ها زندگی می‌ کنند تا قارچ ‌هایی که روی ریشه ‌های گیاهان رشد کرده و روابط متقابل سودمندی برای طرف مقابل داشته تا بسیاری از انواع انگل‌ ها مانند کرم‌ ها و حشرات شکارچی و  میزبان ‌هایشان در طبیعت شناخته می شوند.
مطالعات دیرینه شناسان روی بقایای دایناسورها نشان می دهد: دایناسورهایی مانند تیراناسوروس یا همان تی رکس تحت تأثیر انگل ‌ها قرار گرفته ‌اند، زیرا برخی از استخوان ‌های فسیلی این جانوران دارای ضایعاتی هستند که شبیه ضایعات ناشی از انگل ‌های تک یاخته ‌ای در پرندگان امروزی است.

از سوی دیگر شواهدی مبنی بر همزیستی متقابل بین دایناسورها و گونه های دیگر چندان واضح نیست، زیرا بعید است که چنین شواهدی فسیل شوند.
اما درست مانند پرندگانی که امروزه به تمییز کردن دندان ‌های کروکودیل کمک می ‌کنند، به راحتی می ‌توان تصور کرد که دایناسورها باید در گذشته روابط مشابهی، شاید با اجداد پرندگان امروزی داشتند.
در نهایت باید اذعان داشت برخی خزندگان، ماهی ها و پرندگان از نوادگان مستقیم دایناسورها بوده و نمونه تکامل یافته این موجودات منقرض شده هستند که هنوز در دنیای ما زندگی می کنند.