صبح نو/متن پیش رو در صبح نو منتشر شده و انتشارش در آخرین خبر به معنای تایید آن نیست

رحمان قهرمان‌پور، کارشناس مسائل بین‌الملل در گفت‌وگو با «صبح ‌نو» به تشریح چالش‌های سرمایه‌داری در حال حاضر بعد از انقلاب صنعتی در فرانسه، آمریکا و ایتالیا پرداخت و گفت: «بر اساس قوانین کشورهای غربی روز اول ماه می، جنبش‌های کارگری تعطیل هستند و در این روز حق اعتصاب برای کارگران به رسمیت شناخته شده است. در نتیجه داستان اول ماه می از اعتراضات کارگری جداست و در این روز همه کارگران به بیان مطالبات خود می‌پردازند.» 
وی در تشریح اینکه نظام سرمایه‌داری نمی‌تواند پاسخگوی نیازهای این افراد باشد، تصریح کرد: «این مسأله جزو چالش‌های همیشگی بوده است که کارفرماها تلاش می‌کنند حقوق کمتری را به کارگران بدهند و برای مثال در فرانسه، سن بازنشستگی را افزایش داده‌اند و این موضوع به ضرر کارگران است. در نتیجه سندیکاهای کارگری به این مسأله اعتراض می‌کنند و حتی سندیکاهای کارمندی هم تصمیم به اعتصاب گرفته‌اند و همه این کارها برای این است که آنان تلاش دارند به حق و حقوق خود در این زمینه برسند.»

قهرمان‌پور با بیان اینکه کارگران تلاش دارند از تضعیف حقوق‌شان جلوگیری کنند، گفت: «ما در سیاست به این مسأله به عنوان یک امر ساختاری ثابت نگاه می‌کنیم که در همه جای دنیا وجود دارد و متعلق به کشور خاصی نیست. در ایران هم کارگران دغدغه‌های مختلفی ازجمله افزایش حقوق، دستمزد، بیمه و مواردی مانند این را دارند.» 

وی ادامه داد: «این مسأله از ژاپن گرفته تا اندونزی، آمریکا، اروپا و در اقصی نقاط دنیا وجود دارد و در برخی از کشورها مسأله حق اعتصاب به رسمیت شناخته شده و اعتراضاتی که در روز کارگر در کشورهای دنیا شاهد هستیم، به دلیل آن است که مطالبات کارگران فراموش نشود.»
کارشناس مسائل بین الملل خاطرنشان کرد: «توزیع منابع ازجمله موضوعاتی است که به قول مارکسیست‌ها، تضاد منافع دائمی بین کارگران و کارفرماها وجود دارد و شما هیچ روزی را نمی‌بینید که سرمایه‌داران با کارگران به تفاهم برسند؛ چراکه اساس این کار تزاحم و تضاد منافع است. در همین راستا کارفرما به دنبال اعطای حقوق کمتر و کارگر به دنبال اتخاذ حقوق بیشتر است.»

وی ادامه داد: «این مسأله‌ای نیست که انتظار داشته باشیم 10 یا 20 سال آینده از بین برود. مختص نظام سرمایه‌داری هم نیست و در کشورهای غیرسرمایه‌داری همچون چین هم وجود دارد اما امکان اینکه کارگران نسبت به وضعیت‌شان اعتراض کنند، وجود ندارد. فقدان اعتراض در کشورهای غیردموکراتیک به معنای نبود اعتراض نیست بلکه این اعتراضات کارگری سرکوب می‌شود و این مسأله مختص کشور خاصی نیست. هر کجا نابرابری در توزیع ثروت، تولید و روابط اجتماعی مبتنی بر سرمایه وجود دارد، کارگران نسبت به این مسأله اعتراض می‌کنند.»

قهرمان‌پور خاطرنشان کرد: «سندیکاهای کارگری که در اروپا روابط نزدیکی با یکدیگر دارند، در کنار احزاب سوسیال دموکرات در آلمان یا حزب کارگر در بریتانیا، اساسا حافظ منافع کارگر در ساختار قدرت هستند. در نتیجه اعتراضاتی که کارگران انجام می‌دهند به نوعی مورد حمایت آنان است؛ چراکه این احزاب به رأی این کارگران احتیاج دارند.»

 وی ادامه داد: «در نتیجه در پاسخ به اینکه چرا اعتراضات کارگران به خشونت کشیده‌ می‌شود، این مسأله می‌تواند دلایل زیادی داشته باشد اما اینکه چرا به خشونت کشیده می‌شود، به عواملی همچون فرهنگ سیاسی جامعه و نوع نگاه طرفین بستگی دارد.»
کارشناس سیاسی تصریح کرد: «جنبش‌های کارگری از ابتدا این اعتراضات را خشونت تلقی نکرده‌اند و  آن را مشروع می‌دانند و بر این مسأله تأکید دارند که اگر کارگران نتوانند حق‌شان را بگیرند، به خشونت متوسل می‌شوند. آنان این عقیده را هم دارند که وقتی دولت ابزارهای سرکوب را در اختیار دارد و به کارگران اعمال خشونت می‌کند، کارگران می‌توانند به ابزارهای که در دست دارند، متوسل شوند.»

قهرمان‌پور در پاسخ به سوالی در خصوص اینکه چرا با وجود اصلاح دستمزدها، همچنان مشکلات وجود دارد، خاطرنشان کرد: «همان‌طور که بر این مسأله تأکید کردم این تضاد منافع به صورت دائمی و بنیادین است که منافع قشر کارگر با قشر کارفرما هم‌خوانی ندارد و همسو نیست. این مسأله از ابتدای دوره صنعتی شدن وجود داشته است و در آینده هم تشدید خواهد شد. با گسترش هوش مصنوعی و بیکار شدن وسیعی از کارگران، این تنش و تضاد منافع تشدید خواهد شد.»