هم میهن/متن پیش رو در هم میهن منتشر شده و انتشارش در آخرین خبر به معنای تایید آن نیست

وب‌سایت فوربس نوشت: «اخیرا خبر مهمی منتشر شده که البته رسانه‌های غربی چندان توجهی به آن ندارند؛ حتی اگر به‌شدت به کشورهایشان مربوط باشد. مسکو میزبان مذاکرات ترکیه، سوریه و ایران بود. ظاهراً تمرکز مذاکرات بر آشتی ترکیه و سوریه است، اما مطمئناً نتایج این مذاکرات به بیرون منطقه هم اثر خواهد کرد. غایبان چنین نشستی به همان اندازه مهم هستند: ایالات متحده، اسرائیل، عربستان سعودی و دیگران. این نشست تا حد زیادی نادیده گرفته شد، زیرا هیچ‌کس انتظار ندارد چیزی از آن حاصل شود. در هر صورت این نشست سران نبود، بلکه یک گردهمایی با حضور سفرای ارشد بود. سوال این است که پس چرا مسکو باید زحمت برگزاری این نشست را بکشد؟ کرملین می‌خواهد نشان دهد که هنوز می‌تواند یک گروه کوچک از پنج قدرت منطقه‌ای ایجاد کند. پوتین به اثر روابط عمومی بر مخاطبان داخلی خود نیاز دارد. در واقع، همه کشورهای شرکت‌کننده در این نشست به چنین چیزی نیاز دارند. اما یک نگاه دقیق‌تر نشان می‌دهد که موضوع مهمتر از این حرف‌ها است.

یک بار دیگر به ترکیب کشورهای شرکت‌کننده در این نشست نگاه کنید: ترکیه یک کشور عجیب و غریب و تنها عضو ناتو است که در مقابل یک بلوک متحد از رقبای خود قرار گرفته است. حال بیایید از خود بپرسیم چرا اردوغان باید نمایندگان ارشد خود را در چنین نشست بیهوده‌ای قرار دهد؟ او یک انتخابات سراسری در اواسط ماه مه در پیش دارد. انتخاباتی که باید در یک مبارزه عادلانه پس از زلزله‌ای که حمایت مردمی او را از بین برد، شرکت کند. بنابراین او عصبی است. او می‌خواهد بداند رقبای خارجی‌اش در این مقطع حساس چه نقشه‌ای علیه او می‌کشند. دوران آسیب‌پذیری اردوغان نه صرفا دوره پیش از انتخابات، بلکه هفته‌ها و ماه‌های پس از آن خواهد بود. زمانی که نتیجه به‌طور اجتناب‌ناپذیری مشروعیت او را متزلزل خواهد کرد. می‌توانیم فرض کنیم که او بی‌سروصدا قدرت را ترک نخواهد کرد. در واقع او اصلاً نخواهد رفت. اما او آنقدر نامحبوب است که کشور متقاعد خواهد شد که شکست خورده است. اردوغان نمی‌تواند قدرت را ترک کند باخت اردوغان یعنی پایان همه آنچه که هست و آنچه که ساخته است. بنابراین، از نظر اردوغان نشست مسکو فقط در مورد انتخابات ماه مه نبود، بلکه برای دوره بین‌سلطنتی پس از آن، که اردوغان به همه کمک‌هایی که می‌تواند دریافت کند، نیاز خواهد داشت و زمانی که او همچنان آسیب‌پذیر خواهد بود.

اما برنامه روسیه، ایران و سوریه در مسکو چیست؟ تهران، مسکو و دمشق می‌دانند که اگر اردوغان در قدرت باقی بماند، ترکیه بخشی از بلوک غرب نخواهد شد. بنابراین حضور ترکیه در نشست مسکو، به نوعی اعلام حمایت از اردوغان به حساب می‌آید. این سه کشور می‌توانند با سرازیر کردن نفت یا گاز ارزان از خطوط لوله روسیه یا عراق به اردوغان کمک کنند. در واقع، اردوغان از قبل با ارائه مزایای اقتصادی مختلف مانند گاز طبیعی ارزان و برق و افزایش حداقل دستمزدها و مواردی از این دست، شروع به رشوه دادن به رای‌دهندگان کرده است. اردوغان به‌ویژه در مورد سه یا چهار میلیون پناهجوی ترکیه که عمدتاً از سوریه هستند، آسیب‌پذیر است. او مایل است آنها را به مناطق امن در کشورشان بازگرداند. به‌ویژه در زمانی که اقتصاد ترکیه به‌شدت در وضعیت رکود است. با نزدیک شدن به انتخابات، اردوغان می‌خواهد ژست‌هایی مبنی بر بازگشت قابل مشاهده پناهجویان سوری به مناطق امن در سوریه انجام دهد. بنابراین به تهران، دمشق و روسیه نیاز دارد. ایران، روسیه و سوریه چه شرایطی را می‌خواهند که اردوغان ممکن است واقعاً با آن موافقت کند؟ احیای روابط با دمشق؟ بله، اما فقط به‌عنوان یک فرآیند، درست مانند سعودی‌ها، به‌طوری که دولت اسد آرام‌آرام ترمیم می‌شود. خواسته دیگر توقف کمک آنکارا به آذربایجان است. به هر حال، هم تهران و هم مسکو از اردوغان می‌خواهند که فعالیت در حیاط‌خلوتشان را متوقف کند. آنها نمی‌خواهند اردوغان خطوط لوله و مسیرهای تجاری از استان‌هایی که محدوده جغرافیایی ایران و روسیه در آسیای مرکزی دور است را دنبال کند. ممکن است اردوغان مجبور شود برای مدتی این مانور استراتژیک را متوقف کند.»
مطلب بعدی: دیپلمات‌هاقبلی