مردم سالاری/ « عوامل منفی و مثبت تجدید رابطه ایران و مصر » عنوان سرمقاله روزنامه مردم سالاری به قلم سیف‌الرضا شهابی است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
 
گفت‌وگو بین مقامات جمهوری اسلامی ایران و عربستان از بغداد و عمان با نظارت مقامات این دو کشور شروع شد و بعد از چند جلسه مذاکره در سطوح مختلف، در نهایت در پکن به بار نشست و روابط تهران - ریاض بعد از هفت سال فترت مجددا برقرار شد.  اکنون شنیده ‌می‌شود مقامات ایرانی و مصری در سطوح پایین در بغداد شروع به گفت‌وگو کردند و در صورت ادامه و ارتقا سطح مقامات در گفت‌وگو، امید است تهران و قاهره به این نتیجه برسند که بعد از متجاوز از چهل سال باید یخ روابط  ذوب شود و روابطی گرم براساس همکاری منطقه‌ای و بین‌المللی شکل بگیرد و مجددا روابط حسنه برقرار گردد. اگر چه مصر بعد از گذراندن نشیب و فرازها و تغییر دولت‌ها در سال‌های اخیر و تحمل ضربات سیاسی و اقتصادی و امنیتی و.... ناشی از تغییرات دولت‌ها در حال حاضر مرکز ثقل جهان عرب و اسلام  قلمداد نمی‌شود و رهبری جهان عرب را از دست داده و عربستان تا حدودی جای آن را گرفته و حرف اول و آخر را در بین اعراب و بسیاری از کشورهای اسلامی ‌می‌زند، مع الوصف هنوز هم مصر از توانمندی و پتانسیل‌هایی برخوردار است که دیگر کشورهای عربی و آفریقایی فاقد آن هستند. به این خاطر باید به روابط با مصر توجه خاصی مبذول داشت و برای آن اهمیت ویژه‌ای قائل شد. بزرگترین و مهمترین مانع در برقراری روابط دیپلماتیک بین تهران - قاهره رابطه قاهره با تل آویو است؛ موضوعی که در مورد عربستان وجود نداشته. طی چهار دهه اخیر که رابطه مصر با اسرائیل برقرار شده لابی صهیونیستی در ساختار حکومتی مصر شکل گرفته و این لابی اکنون به درختی تبدیل شده که در بعضی از نهادهای دولتی مصر نفوذ کرده و ریشه دوانده و سعی ‌می‌کند با انواع و اقسام حیل مانع از تجدید رابطه بین ایران و مصر شود .به این خاطر،  امکان دارد سرعت برقراری رابطه ایران و مصر با کندی پیش برود؛ مگر این که مصری‌ها تحت تاثیر روابط تهران - ریاض به گفتگوهای اخیر در بغداد نفس تازه بدمند و دمیدن نفس تازه، به اراده‌ای قوی در دستگاه دیپلماسی مصر نیاز دارد. در کنار لابی صهیونیستی در مصر که بار منفی در رابطه تهران - قاهره بازی ‌می‌کند پارامترهای مثبتی هم وجود دارد که اگر به آن‌ها توجه شود یقینا ‌می‌تواند جای لابی صهیونیستی در مصر را بگیرد و خنثی کند و یکی از این پارامترها، درک صحیح قاهره و تهران از ضرورت همکاری‌های منطقه است. ایران و مصر  دو کشور مسلمان هستند که در طول تاریخ به جز مقاطعی کوتاه از روابط گرم و صمیمانه برخوردار بودند. امروز مقامات مصری باید بدانند در کنار روابط حسنه تهران - ریاض اگر قاهره اضافه شود مثلثی شکل خواهد گرفت که به قدرتی تاثیرگذار در روابط بین الملل و منطقه خاورمیانه تبدیل خواهد شد.  تهران نباید بر قرارداد کمپ دیوید توجه کند و بر مخالفت و ابطال آن اصرار بورزد.
ارزیابی نسبت به هر کشوری باید براساس موقعیت  آن کشور باشد. مصر بعد از چهل سال قرار گرفتن در بند کمپ دیوید که برایش آورده مالی و اقتصادی داشته به سادگی نمی‌تواند خودش را رها کند.