آفتاب یزد/ « درباره مهاجرت پزشکان » عنوان سرمقاله روزنامه آفتاب یزد نوشته بابک قرائی مقدم است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:

اخیرا یکی از همکاران در مطبوعات اعلام کرده است که 5 هزار نفر از پزشکان از نظام پزشکی درخواست نامه برای مهاجرت کردند. صرف نظر از صحت و سقم این خبر علائم نشان می‌دهد که در طول ماه‌ها و سال‌های گذشته سیر مهاجرت پزشکان نه تنها کم نشده بلکه افزایش پیدا کرده است. علی رغم اینکه هر سال تعدادی از نمایندگان مجلس و مراجع دیگر تلاش می‌کنند دانشجوی پزشکی بیشتر تربیت شود ما می‌بینیم که در طول دهه‌های گذشته این کمبود پزشک در کشور جبران نشده است. فقط در طول این سال‌ها هزینه‌هایی که صرف تربیت پزشکان شد تلف شده است. البته ما در مورد سایر رشته‌ها و تحصیل‌کرده‌ها با این روند رو به رشد مهاجرت مواجه هستیم اما در این مورد ما متاسفانه شاهد هستیم که هنوز بعد از دهه‌ها مراکز درمانی بدون پزشک در کشور وجود دارد و باید به روش‌های اجباری از نیروی پزشک در این نقاط استفاده شود. سوال اینجاست که آیا این خلاء پزشک در این مناطق در طول این همه سال نباید پر می‌شده است؟ نباید مراجع ذی ربط تلاش می‌کردند که پزشکان را در داخل کشور حفظ کنند؟ سال‌های طولانی هزینه‌های هنگفت صرف تربیت پزشک می‌شود اما پزشکان تربیت شده در کشور حفظ نمی‌شوند. چرا باید پزشکان به‌جای اینکه به مناطق محروم کشور بروند و 
با اشتیاق در آن مناطق کار کنند از کشور می‌روند؟ آیا این شرایط به دلیل زیاده‌خواهی پزشکان است یا اینکه این خلاء در قدرت جذب مراجع ذی ربط وجود دارد؟ به نظر بنده این شرایط حتما مربوط به نقص سیستم درمانی و بهداشتی کشور است که پزشکان در کشور جذب نمی‌شوند. ما می‌بینیم که فارغ التحصیلان پزشکی انتظار زیادی ندارند؛ آن‌ها می‌خواهند یک زندگی شرافتمندانه داشته باشند تا بتوانند در یک منطقه‌ای کار کنند. بسیاری می‌دانند که مهاجرت مشکلات زیادی را پیش روی آن‌ها قرار خواهد داد اما با توجه به شرایط موجود کشور مهاجرت می‌کنند. به نظر می‌رسد هیچ گونه تفکری در پشت تربیت پزشک در ایران وجود ندارد؛ در کشورهای پیشرفته برای تربیت هر نیروی متخصصی تلاش می‌شود که اول محل کار برای آن‌ها در نظر گرفته شود. اما در کشور ما سیستم درمانی کشور در این مورد اصلا تفکری ندارد. نشانه این موضوع همین است که هنوز در بسیاری از مناطق دور افتاده کشور پزشکان به زور برای ارائه خدمات حاضر می‌شوند. با زور و دستور این نوع از مشکلات حل نخواهند شد. با روش‌های دستوری امکان مدیریت صحیح وجود ندارد؛ آن کاری که باعث می‌شود پزشکان به مناطق دور افتاده کشور جذب شوند این است که به خدمات آن‌ها ارج نهاده شود. به قول پدرم که جامعه شناس هستند با مهاجرت هر نخبه از این کشور انگار یک چاه نفت خاموش می‌شود.