پنکیک، موهیتو و حتی گیاهان، از جمله ۳۰ بوی متفاوتی به شمار می‌روند که اکنون به لطف مهندسان «دانشگاه بیهانگ»(BUAA) چین و «دانشگاه سیتی هنگ کنگ»(CityU) با کمک فناوری قابل استشمام هستند.

پژوهشگران باور دارند که این پژوهش پیشگامانه می‌تواند راه را برای ساخت مجموعه‌ای هیجان‌انگیز از بازی‌های ویدیویی جدید، فیلم‌های چهار بعدی و حتی محیط‌های آموزشی مجازی هموار کند.

بیمارستان‌ها نیز می‌توانند از این فناوری استفاده کنند زیرا پژوهشگران معتقدند که واقعیت مجازی می‌تواند برای کمک کردن به بیماران مبتلا به فراموشی در یادآوری خاطرات از دست رفته سودمند باشد.

پژوهشگران در مقاله خود نوشتند: پیشرفت‌های اخیر در فناوری‌های مبتنی بر واقعیت مجازی، ایجاد یک دنیای مجازی سه‌بعدی بی‌نقص را سرعت می‌بخشد تا یک بستر اجتماعی را برای انسان فراهم کند. بویایی که به همان اندازه بینایی، شنوایی و لامسه مهم است، تأثیرات فیزیولوژیکی و روانی بر انسان دارد. تماشای فیلم چهار بعدی، ارسال پیام مبتنی بر بو، درمان پزشکی، کنترل احساسات انسانی و آموزش آنلاین مبتنی بر واقعیت مجازی و واقعیت افزوده، پتانسیل قابل توجه رابط بویایی نرم را در کاربردهای عملی متفاوت از جمله سرگرمی، آموزش، رابط‌های ماشین و انسان و مواردی از این دست ثابت می‌کنند.

تحولات رخ‌داده در واقعیت مجازی، پس از مفهوم مسحورکننده Smell-O-Vision به وجود آمدند که در سال ۱۹۶۰ برای فیلم «Scent of Mystery» ایجاد شد. این سیستم روی صندلی‌های سینما نصب شد و ۳۰ بو را هنگام پخش قسمت‌های گوناگون فیلم منتشر کرد. بوها در آن زمان شامل تنباکو، باروت، بنزین، گل، تراشه‌های چوب و خوراکی‌هایی مانند هلو و قهوه بود.

فناوری جدید پژوهشگران چینی پس از پروژه‌های واقعیت مجازی دیگری آمده است که مفهوم «Smell-O-Vision» را به قرن ۲۱ آوردند. پژوهشگران سوئدی قبلا یک ضمیمه را به کنترل‌کننده بازی متصل کردند که می‌تواند عطرهایی را در طول تجربه‌های مجازی منتشر کند. اما پژوهشگران می‌گویند که فناوری جدید آنها متفاوت است و چون نیازی به سیم یا اتصال ندارد، با احساس سبکی همراه می‌شود. همچنین، این واقعیت مجازی جدید برای تولید بوهای شبیه‌سازی‌شده، به عطر نیازی ندارد که همیشه یکی از ویژگی‌های اصلی برخی از هدست‌ها بوده است.

پژوهشگران در هر دو دانشگاه، قابلیت دو مجموعه واقعیت مجازی بی‌سیم تولیدکننده عطر را مورد بررسی قرار دادند و آنها را روی ۱۱ داوطلب آزمایش کردند.

نخستین مدل که قابلیت ایجاد دو بوی متفاوت را دارد، می‌توان زیر بینی کاربر قرار داد. دومین مدل می‌تواند ۹ بوی متفاوت را تولید کند اما مانند یک ماسک روی صورت قرار می‌گیرد.

به رغم تفاوت‌هایی که این دو مدل دارند، هر دو تولیدکننده‌های بو را در بر دارند که ریز هستند و از موم پارافین تشکیل‌ شده‌اند. این تولیدکننده‌ها می‌توانند بوهای خاصی را در کمتر از ۱.۴۴ ثانیه پس از گرم شدن آزاد کنند.

پژوهشگران با آزمایش کردن ۳۰ نوع بوی متفاوت از جمله آناناس، چای سبز و رزماری دریافتند که این رایحه‌ها قابل تغییر کردن هستند. رایحه‌های مبهم‌تری مانند بیرون راه رفتن، شادی و ناهار خوردن نیز مورد آزمایش قرار گرفتند اما بوهایی که پایین‌ترین نقطه جوش را داشتند، مؤثرتر بودند.

با گرم کردن مخلوط برخی از عطرها و موم تا دمای ۶۰ درجه سلسیوس، ۹ رایحه متفاوت به دست آمد که پس از سه هفته قرار گرفتن در معرض هوا همچنان باقی ماند. در همین حال، ۳۰ میلی‌گرم موهیتو که نقطه جوش آن زیر ۲۰۰ درجه سلسیوس است، به مدت ۹۰ دقیقه توانست به طور مداوم بو را منتشر کند.

پژوهشگران توضیح دادند: مشخص شد که سیستم بویایی ما می‌تواند انواع بوهایی را که کمتر فرار هستند، به عنوان افزودنی برای ارائه نمایش بویایی به کاربران به کار بگیرد.