خراسان/ پایم شکسته نیست ولی راه بسته است
روزی دهند راه که پایم شکسته است
زان پیشترکه غم برسد، فکر ِچاره کن
در نیمه های ِشب، در ِمیخانه بسته است
ای شبنم ِسرشک، ز افتادنت به خاک
گردِ غمی به خاطر ِآن گل نشسته است

ازشوره زار ِعمر، جوانی چوباد رفت
پنداشتی که آهوی ِاز بند جسته است
دربرگِ سبز، چند گریزم چوبرگِ زرد؟
پیوندِ من ز شاخۀ هستی گسسته است
محتاج ِمومیـــــایی ِلطفِ تو مانده ام
اکنون که درهوای ِتو بالم شکسته است
ای نور ِدیده، مردم ِچشمم ز شوق ِتو
همچون نگاه، برسر ِمژگان نشسته است
از خوابِ مرگ، بستر ِراحت فکن مرا
کاین رهنورد، بس که دویده است خسته است
***

محمّد قهرمان