سیناپرس/ دانشمندان در حال انجام یک آزمایش طولانی مدت بر روی روند تکامل هستند تا بررسی کنند که چگونه موجودات تک سلولی می توانند به شکل های حیات چند سلولی تکامل یابند.
 این ایده یک حلقه گمشده تکاملی را تداعی می کند، اما در واقع حلقه های گمشده بسیار عمیق تری در این زنجیره وجود دارد. یکی از بزرگترین شکاف ها بین موجودات تک سلولی و چند سلولی قرار دارد که نشان دهنده گامی کلیدی در توسعه حیات پیچیده روی زمین است.
اکنون، دانشمندان دانشگاه جورجیا اولین نتایج آزمایشی را گزارش کرده‌ و امیدوارند، برای دهه‌ها با هدف تبدیل شکل‌های حیات تک سلولی به شکل‌های حیات چند سلولی کاملاً جدید، به اجرای آن ادامه دهند. آزمایش‌های تکاملی هدایت ‌شده برای دهه‌ها انجام شده‌ اند، اما این آزمایش‌ها معمولاً روی ساخت داروهای جدید یا حل مشکلات دیگر متمرکز شده ‌اند.
در اولین مرحله از این آزمایش تکاملی بلند مدت (MuLTEE)، محققان با گونه‌ ای به نام مخمر دانه‌ های برف شروع کردند. میکروب‌ها در انکوباتورهای تکان دهنده رشد کرده و هر روز در یک نقطه انتخاب طبیعی مصنوعی قرار می ‌گرفتند که سریع‌ترین رشد را داشته و به بزرگ‌ترین اندازه‌ها برسند. این فرآیند هزاران بار توسط محققان تکرار شد.
پس از حدود ۳ هزار نسل، مخمر تکامل یافته و خوشه هایی از بیش از ۵۰۰ هزار سلول را تشکیل داد که بیش از ۲۰ هزار برابر بزرگتر از سویه اصلی بود. در این فرآیند آنها با چشم غیرمسلح قابل مشاهده بوده و تقریباً ۱۰ هزار برابر سخت تر از چوب شده بودند.
دانشمندان به بررسی دقیق‌تر پرداختند تا بفهمند چه اتفاقی در سطح سلولی افتاده است تا چنین پیشرفت چشمگیری اتفاق افتاده است.

محققان دریافتند: سلول‌های مخمر منفرد همگی کشیده شده ‌اند که این موضوع تراکم سلول‌ها را در هر گروه کاهش می ‌دهد و این موضوع استرسی را که به یکدیگر وارد می ‌کنند کاهش می‌ دهد. این امر باعث می ‌شود که خوشه‌ها مانند حالت عادی در یک چگالی خاص شکسته نشوند که به آنها اجازه بزرگ‌تر شدن می ‌دهد.
این تیم پژوهشی می ‌گوید: اما این مکانیسم به تنهایی نباید به چنین افزایش چشمگیری منجر می ‌شد. بنابراین دانشمندان با استفاده از میکروسکوپ الکترونی روبشی نگاه نزدیکتری به آنها کردند.
اوزان بوزداگ (Ozan Bozdag) پژوهشگر اول این مطالعه گفت: ما کشف کردیم که یک مکانیسم فیزیکی کاملاً جدید وجود دارد که به گروه ها اجازه می دهد تا به این اندازه بسیار بزرگ رشد کنند. شاخه‌های مخمر در هم پیچیده شده و کل ساختار را تقویت کرده بودند.
بوزداگ در خاتمه گفت: در حالی که مخمر تکامل یافته هنوز بسیاری از ویژگی های بیولوژیکی موجودات چند سلولی واقعی را ندارد، به نظر می رسد این درهم تنیدگی سلولی نقطه عطفی در مسیر رسیدن به این هدف باشد.
شرح کامل این تحقیق در مجله تخصصی Nature منتشر شده است.