صبح نو/ « گمشده‌ای به نام عدالت آموزشی » عنوان سرمقاله روزنامه صبح نو به قلم وحید عظیم‌نیا است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
 
وزارت آموزش‌ و پرورشِ شصت ساله ایران که این روز‌ها امورات راهبردی آموزشی خود را با «سرپرست» اداره می‌کند، برای طی طریق در صراط قویم نیازی به «چه باید کرد» ندارد، بلکه صرفا باید به «چگونگی اجرا» تمرکز کند، چه آنکه به ‌اندازه کافی قانون، اسناد بالادستی و شیوه‌نامه‌ها وجود دارد. متولیان آموزش‌ و پرورش دولت سیزدهم اگر صرفا به بیانات اخیر رهبر حکیم انقلاب در دیدار معلمان که ‌ایشان را «سربازان گمنام نظام اسلامی» معرفی کردند، توجه و عمل کنند، حتما وضعیت آموزشی ما از وضع نامناسب فعلی ر‌ها خواهد شد. نامناسب از آن جهت که نظام آموزشی ما به شدت از نبود «عدالت» رنج می‌برد. حتی اگر اصل ۳۰ قانون اساسی را که با تفاسیر قابل تأمل از حیّز انتفاع ساقط شد، نادیده بگیریم، ده‌ها مصادیق دیگر برای ضرورت حرکت نظام آموزشی بر مسیر عدالت وجود دارد. این اصل تأکید دارد «دولت موظف است وسایل آموزش و پرورش رایگان را برای همه ملت تا پایان دوره متوسطه فراهم سازد و وسایل تحصیلات عالی را تا سرحد خودکفایی کشور به طور رایگان گسترش دهد.»  بند سه اهداف کلان سند تحول بنیادین آموزش و پرورش نیز به «گسترش و تأمین همه‌جانبه عدالت آموزشی و تربیتی» تأکید کرده است؛ اما آنچه امروزه شاهد هستیم، دقیقا برخلاف وجود عدالت آموزشی رقم خورده، چه آنکه آموزش به عنوان یک کالا در اختیار طبقه مرفه قرار گرفته است و آنکه استطاعت مالی بیشتری دارد، به راحتی از امکانات آموزشی کشور بهره می‌برد و امکان استفاده از شیوه‌های مختلف آموزشی و تصاحب غیراصولی صندلی‌های مراتب بالاتر علمی را نیز دارد.  از وزارت آموزش و پرورش دولت فعلی که داعیه‌دار انقلابی‌گری است، انتظار می‌رود نسبت به ارتقای کیفیت مدارس دولتی اهتمام ویژه‌ای داشته باشد تا خانواده‌ها مجبور به فرستادن پاره‌های تن خود به مدارس پولی نشوند، مدارسی که عناوین پرطمطراق آن‌ها مبنی بر «غیرانتفاعی» بودن، هیچ تناسبی با عملکرد آن‌ها ندارد و دقیقا انتفاعی هستند و به عنوان یک کالا به آموزش می‌نگرند. بدیهی است ارتقای مدارس دولتی، در گرو تأمین معلمان و تجهیز مدارس است.
 طبق فرمایشات رهبر حکیم انقلاب، وقتی ما به مدرسه دولتی کم‌اعتنایی کنیم، معنایش این است که کسی که بنیه مالی ندارد، بنیه علمی هم نداشته باشد. این بی‌عدالتیِ محض است؛ این بی‌عدالتی به هیچ‌وجه قابل قبول نیست. پس مدرسه دولتی باید از آموزش خوب، از معلم خوب و از فضای آموزشی خوب بهره‌مند شود. البته عدالت آموزشی صرفا به تأمین تجهیزات و فضای آموزشی محدود نمی‌شود، بلکه نوع رفتار مسئولان مدارس با دانش‌آموزان و والدین آن‌ها نیز از مصادیق مهم عدالت به‌شمار می‌رود؛ یعنی مسئول آموزشی نباید رفتار خود را با جایگاه اجتماعی والدین دانش‌آموزان تنظیم کند و اگر دانش‌آموزی به جبر روزگار در شرایط اقتصادی مناسبی قرار نداشت، مورد بی‌مهری قرار گیرد.
 به قول استاد مرتضی مطهری- عقبه فکری نظام اسلامی- که سالروز شهادت ‌ایشان به عنوان روز معلم نام‌گذاری شده است، بزرگ‌ترین اثر شعار توحید این بود که به پیروان خود شخصیت داد. از این سرمایه بالاتر برای اجتماع وجود ندارد که در خودش احساس شخصیت و منش کند. حیات یک ملت به داشتن ثروت زیاد نیست، حتی به علم هم به تنهایی نیست. اگر ملتی همه چیز داشته باشد، ولی شخصیت خودش را ببازد، هیچ چیز نخواهد داشت و خواه ناخواه در ملت‌های دیگر جذب می‌شود. (یادداشت‌های استاد مطهری، ج ۹، ص ۵۱؛ حماسه حسینی، ج ۱، ص ۴۲ و ۴۸.)