خراسان/ پرسپولیس در شرایطی قهرمان لیگ برتر شد که در هفته‌‌های پایانی از شانس کمی برخوردار بود، اما به‌‌جای بحث روی موانع و مشکلات، روی نتیجه تمرکز کرد
بعد از باخت لحظات پایانی پرسپولیس به سپاهان در هفته بیست‌‌وسوم لیگ برتر و با توجه به تعداد بازی کمی که باقی مانده بود و فاصله 4 امتیازی دو تیم، هیچ‌‌کس فکرش را نمی‌‌کرد در هفته آخر این پرسپولیس باشد که در روند خوب سپاهان، بتواند قهرمانی را تجربه کند. اما این اتفاق با لغزش‌‌های سپاهان مقابل تراکتور و ملوان و فرصت‌‌طلبی سرخ‌‌ها رقم خورد تا یک درس بزرگ داشته باشد. این‌‌که تا لحظه پایانی باید جنگید و منتظر فرصت خوب بود. مشکلات فوتبال کشورمان یکی دوتا نیست، هرتیمی می‌‌تواند برای نتیجه نگرفتن بهانه‌‌های زیادی داشته باشد؛ از مشکلات داوری تا دردسرهای مدیریتی، ضعف‌‌هایی که در برنامه‌‌ریزی لیگ وجود دارد و خیلی چیزهای دیگر که با بحث درباره هرکدام‌‌شان به عنوان مربی، مدیر یا بازیکن  می‌‌توان توجه برخی از هواداران پرشوری را که اهل بحث و کری با تیم‌‌های دیگر هستند،جلب کرد و ژست مسئولیت‌‌پذیری، حق‌‌طلبی و دفاع از تیم خودی را گرفت، اما این رفتارها یک سری نتایج دارد، شاید در فضای مجازی محبوبیت بیاورد، شاید برخی از هواداران را راضی کند، اما  باعث نتیجه گرفتن در زمین نمی‌‌شود چون کسی‌‌که تمرکزی روی هدف اصلی‌‌اش ندارد،از انرژی که باید صرف رسیدن به نتیجه کند،برای پاسخ‌‌گویی به این و آن استفاده می‌‌کند. پرسپولیس هم مثل بقیه تیم‌‌ها از اشتباهات داوری سود و زیان دید. اما از یک‌‌جایی به‌‌بعد تصمیم گرفت کاری به این چیزها نداشته باشد؛ حتی پاسخ مدیران، مربیان و بازیکنان حریف را ندهد. دو ماه تمرکز کامل باعث شد تیمی که شانس به‌‌مراتب کمتری داشت بتواند جام را بالای سر ببرد.
در زمینه‌‌های دیگر زندگی هم این ماجرا صدق می‌‌کند. برای نتیجه نگرفتن  در کنکور می توان هزاران بهانه ردیف کرد؛از این‌‌که بچه‌‌هایی که در غیرانتفاعی درس می‌‌خوانند آموزش بهتری می‌‌بینند، تا این‌‌که اساس کنکور به‌‌خوبی روند تحصیلی یک نفر را نشان نمی‌‌دهد. برای مشکلات شغلی، پیشرفت نکردن، زندگی زناشویی و هر چیزی فهرستی از موانع را می توان ردیف کرد؛ موانعی که واقعاً هستند اما آدم‌‌های توانمند در زندگی برای موانع هم برنامه دارند و با درنظر گرفتن آن‌‌ها پیش می‌‌روند. بهانه‌‌جویی حس خوبی دارد، چون مسئولیت را از دوش خود فرد برمی‌‌دارد و روی دوش بقیه می‌‌گذارد. اما مشکلش این‌‌جاست که نتیجه خوب عاید کسی نمی‌‌شود که بهانه‌‌ها را ردیف کرده. شاید آدم بهانه جو در زندگی شغلی، تحصیلی و خانوادگی ،  خودش را مقصر نداند، اما برنده نیست.

نویسنده : سید مصطفی صابری| ‌ روزنامه نگار