در متن پشت جلد کتاب «برگزیده بهترین قصه‌های عطار نیشابوری» از آثار منثور (تذکرةالاولیاء) می‌خوانیم: از هر منظری که به ادبیات عرفانی و مبانی آن به‌مثابه یک سنت یکپارچه هنری و ادبی در زبان فارسی نگاه کنیم و در پی تحلیل کارکردهای اجتماعی، فکری، فرهنگی، هنری و ادبی آن باشیم، عطار را وجودی خاص و متمایز می‌یابیم.

 هیچ شاعری در سرتاسر ادبیات کلاسیک فارسی به‌اندازه او قصه ممتاز نیافریده است. قصه برای عطار، بیان عقاید در قالب روایت نیست؛ همه هستیِ عینی و ذهنی اوست که صرفاً از طریق عطار روایت نمی‌شوند؛ بلکه دقیقاً و عمیقاً عطار را هم در همه ابعاد و اجزا روایت می‌کنند. او به این باور رسیده بود که همه گزاره‌های ذهنی، زبانی، و اعتقادی ما درباره عالم فقط روایت‌های ماست و حتی جهان هم در معقول‌ترین قالب خویش، باز نوعی روایت است.

در نوشته پشت جلد «برگزیده بهترین قصه‌های عطار نیشابوری» از آثار منظوم عرفانی نیز می‌خوانیم: عطار بی‌تردید بزرگ‌ترین سازنده قصه‌های منظوم عرفانی در ادب فارسی است که توانسته بیش و پیش از همه، «روایتگری و روایت‌نگاری» را از حیث کمی و بسامدی گسترش بدهد، قصه‌های منظوم عرفانی را به میان مردم بکشاند. او همچنین از منظر کیفیت معنایی معنوی و نیز ساخت و بافتِ هنری قصه‌های عرفانی، سرآمد شاعران زبان فارسی است. در حقیقت هیچ شاعر عارفی به‌اندازه عطار، مفاهیم عمیق عرفانی را، باتکیه‌بر روایت، عمق و اعتلا نبخشیده است.

 او در قصه‌های خود به طیف وسیعی از مسائل فکری، فرهنگی، اجتماعی، سیاسی، روحی و روانی می‌پردازد که در کمتر جایی از پهنه بزرگ ادب فارسی می‌توان آن‌ها را دید یا نشانی از آن‌ها جست؛ آن‌هم به شکل و شمایلی دلنشین و هنرمندانه که هم لذت برد، هم دگرگون شد و هم در خاطر نگه داشت.