آخرین خبر/بعد از طلاق، سرپرستی پسرم را از شوهرم گرفتم. او ۶ سال دارد. می‌خواهم جای خالی پدر را هم برایش پر کنم. پدرش حتی حاضر نیست دیگر به پسرش سر بزند. پسرم هم بعضی اوقات بهانه پدر و دیدن او را می‌گیرد. چه کنم؟
مخاطب گرامی، در ابتدا باید بپذیرید که هر کودکی در روند رشد تکاملی خود نیاز به هر دو والد خود دارد و هیچ‌یک از والدین نمی‌توانند به‌طور کامل نقش دیگری را به عهده بگیرند اما می‌توان از ایجاد آسیب‌های بیشتر جلوگیری کرد. در ادامه چند توصیه به شما دارم.
فرزندتان را در مرکز توجه قرار دهید
شما می‌توانید با ایجاد فضایی امن هم از لحاظ فیزیکی هم از لحاظ روانی برای فرزندتان کیفیت زندگی او را ارتقا ببخشید. کودکان تا قبل از ۹ سالگی از لحاظ عاطفی بسیار به والدین وابسته هستند، پس بهتر است که فرزند خود را مرکز توجه قرار دهید ولی این به معنای برآورده کردن همه خواسته‌ها و نیازهای کودک‌تان نیست، فقط در زمینه دوست‌داشتن و محبت به او بی‌قید و شرط باشید.
زندگی پسرتان را هدفمند کنید
برای فرزند خود برنامه‌ریزی روزانه داشته باشید و اجازه ندهید در مسیر زندگی بدون هدف و بلاتکلیف باشد. با مهدکودک فرزندتان ارتباط مستمر داشته باشید. تفریحات و ورزش را در برنامه فرزندتان بگنجانید تا سطح نشاط او را بالا ببرید. برای انجام بازی‌های دونفره برنامه‌ریزی کنید. سعی کنید ارتباط کودک با همسالان و اعضای خانواده به خصوص پدربزرگ و مادربزرگ را افزایش دهید.
به سوالات پسرتان درباره پدرش بی‌طرفانه پاسخ دهید
به سوالات فرزند خود درباره پدرش تا جایی که می‌شود بی‌طرفانه پاسخ دهید و از بدگویی کردن از پدرش پرهیز کنید. فرزندتان را درگیر مشکلات خود نکنید چراکه باعث ایجاد اضطراب و احساس بی‌ارزشی در فرزند خود می شوید. هر موقع احساس نیاز کردید حتما با یک مشاور کودک صحبت کنید. توجه داشته باشید زمانی فرزند بااعتماد به نفس و بانشاطی خواهید داشت که خودتان مادری بانشاط و پویا باشید.

نویسنده: اعظم اردشیری‌لردجانی | ‌ کارشناس‌ارشد مشاوره