سیناپرس/ دیابت نوع ۱، نوعی اختلال خودایمنی است که در آن، بدن قادر به تولید انسولین نیست. این بیماری فعلا درمان قطعی ندارد اما با تزریق انسولین، پیوند پانکراس، رعایت رژیم غذایی و ورزش می ‌توان آن را کنترل کرد. دیابت نوع ۱، حدود ۴۶.۳ میلیون نفر را در سراسر جهان تحت تاثیر قرار می دهد و تعداد افراد مبتلا، سالانه تقریبا ۳ درصد افزایش می یابد.

 سیستم‌ های تحویل خودکار انسولین، که به آنها لوزالمعده مصنوعی نیز گفته می شود، مدیریت دیابت را برای بیماران آسان‌ تر می ‌کند؛ این سیستم ‌ها به سرعت در حال پیشرفت هستند.

یک سیستم لوزالمعده مصنوعی دارای سه بخش اصلی است. یک مانیتور که میزان قند خون را نمایش می دهد، یک الگوریتم برای تعیین میزان انسولین مورد نیاز با استفاده از اطلاعات مربوط به قند خون فرد و در آخر پمپ انسولین که به طور خودکار هر زمان که نیاز باشد، انسولین را بر اساس میزان قند خون فرد در بدن او آزاد می کند.

در مطالعه ای جدید، یک تیم تحقیقاتی از دانشگاه پادووا، با همکاری محققان دانشگاه پاویا و دانشگاه ییل، الگوریتم جدیدی را برای کنترل پمپ ‌های انسولین کاشته ‌شده در این سیستم ها طراحی کرده اند.

پژوهشگران توضیح داده اند: مدل ما ثابت کرده است که تزریق درون صفاقی (در داخل حفره شکمی) انسولین نه تنها از فیزیولوژی طبیعی تقلید می کند، بلکه مشکل کنترل بیماری را نیز ساده‌ تر می ‌کند؛ این موضوع، بدان معناست که شما می توانید یک کنترلر بسیار ساده و قوی برای مدیریت این بیماری داشته باشید.

روش فعلی تحویل خودکار انسولین، که مبتنی بر فناوری حسگرهای پایش مداوم قند خون است، بیماران را ملزم می ‌کند تا به صورت دستی میزان کربوهیدرات مصرفی خود را وارد کنند و وعده ‌های غذایی خود را قبل از مصرف به سیستم اعلام کنند. این روش همچنین با تاخیر همراه است که این تأخیرها، همراه با احتمال خطا در محاسبه دستی وعده های غذایی، دقت سیستم را پایین می آورند.

مدل جدید محققان، از یک الگوریتم برای کنترل پمپ انسولین استفاده می کند و در نتیجه نیازی به اعلام وعده غذایی ندارد. پژوهشگران اضافه کرده اند، این، امتیاز بزرگی محسوب می شود زیرا به تنظیم دستگاه ها کمک می کند و امکان شخصی سازی را فراهم می کند.

 یافته های تحقیقاتی در مجله APL Bioengineering منتشر شده اند.