در این مأموریت، بخش بالایی موشک طبق برنامه در اقیانوس آرام فرود آمد اما تفاوت بزرگ در بخش پایینی موشک، بوستر سوپر هوی ۱۲، بود که حدود ۷ دقیقه بعد برج پرتاب آن را به‌شکلی موفقیت‌آمیز «گرفت».

یکی از چالش‌های بزرگ در پروازهای فضایی، هزینه‌های بسیار بالای ساخت و پرتاب موشک‌هاست. هر موشک پس از پرتاب، معمولاً کامل مصرف می‌شود و بخش‌های مختلف آن به فضا یا اقیانوس‌ها سقوط می‌کنند.

فناوری نوآورانه و جدید بازگرداندن موشک‌ها استفاده مجدد از آن‌ها را امکان‌پذیر کرده و با کاهش چشمگیر هزینه‌ها، پرتاب‌های فضایی را به فرایندی بسیار کارآمدتر و مقرون‌به‌صرفه‌تر تبدیل می‌کند.

ممکن است در آینده ناسا از استارشیپ برای مأموریت‌های فضایی به مدار زمین، ماه و حتی سیارات دیگر استفاده کند.

بوستر سوپر هوی ۱۲

بوستر سوپر هوی ۱۲ یکی از پیچیده‌ترین مهندسی‌های فضایی به‌ حساب می‌آید که با هدف افزایش قابلیت استفاده مجدد و کارایی در سفرهای فضایی طراحی شده است.

این بوستر با ارتفاع ۷۱ متر بخش اول سیستم دومرحله‌ای استارشیپ را تشکیل می‌دهد. این مرحله مجهز به ۳۳ موتور رپتور است که با ترکیب سوخت اکسیژن مایع و متان کار کرده و نیرویی به‌ اندازه ۱۶ میلیون پوند ایجاد می‌کنند؛ بیش از دوبرابر قدرت راکت معروف ساترن ۵ ناسا.

یکی از نوآوری‌های مهم این پرواز آزمایشی توانایی «گرفتن» بوستر سوپر هوی در هوا با استفاده از بازوهای مکانیکی بزرگی به نام چاپستیک بود که روی برج پرتاب نصب شده‌اند. پس از جدا شدن از بخش بالایی، بوستر جهت حرکت خود را تغییر داد و فرود کنترل‌شده‌ای را به‌سمت سکوی پرتاب انجام داد.

پروژه‌های استارشیپ بخشی از تلاش‌های بلندمدت اسپیس‌ایکس برای توسعه پروازهای فضایی مقرون‌به‌صرفه و پایدار شناخته می‌شود. این دستاورد گامی مهم در راستای رسیدن به هدف «امکان سفرهای فضایی چند بار مصرف» و مأموریت‌های طولانی‌مدت به فضاست.