سیناپرس/ فیزیکدانان از طریق ترکیبی پیچیده از آزمایش و نظریه، موتوری را کشف کردند که بر اساس ریاضیات احتمالات در زیر نمای واقعیت ساخته شده است. این برداشت از نظریه مبنی بر مکانیک کوانتومی که به عنوان تفسیر کپنهاگ شناخته می شود، می گوید همه چیز را می توان به عنوان یک احتمال توصیف کرد تا زمانی که مجبور شویم آن را به عنوان یک واقعیت توصیف کنیم.
 علیرغم دهه‌ها آزمایش و فلسفه‌پردازی، شکاف بین ویژگی‌های ناپایدار یک سیستم کوانتومی و اندازه ‌گیری که همه با چشمان خود می‌ بینیم، به سختی کاهش یافته است. با وجود تمام صحبت‌هایی که درباره شکل‌های امواج در حال فروپاشی و اثرات وجود دارد، ما به اندازه فیزیکدانان به درک ماهیت واقعیت نزدیک نیستیم.
با این حال، برخی از محققان فکر می‌ کنند که ممکن است سرنخ‌هایی در فضای بین فیزیک کوانتومی و نظریه باشکوه نسبیت عام معروف انیشتین یافت شود. دراین رابطه گروه کوچکی از فیزیکدانان دانشگاه شیکاگو، می گویند: تصور کنید یک قطعه کوچک از ماده از تاریکی از درون یک جعبه بسته بیرون می ‌آید. هیچ مکان واحدی در سایه ها، هیچ چرخش خاصی و هیچ حرکت خاصی وجود ندارد. نکته مهم این است که هر نوری که از خود ساطع می کند نیز در طیف نامتناهی از احتمال قرار دارد.

این ذره با پتانسیل در موجی که از نظر تئوری تا بی نهایت گسترش می یابد، متبلور می شود. با این حال، هر ضربه ای در این موج در حین پخش شدن، آن را با دیگری درگیر کرده و دامنه امکاناتی را که در اختیار دارد محدود می کند. الگوی تداخل آن به روش های قابل توجهی تغییر می کند و نتایج آن را در فرآیندی که فیزیکدانان آن را به عنوان از دست دادن انسجام یا عدم انسجام توصیف می کنند محدود می کند.
این فرآیندی است که فیزیکدانانی چون داین دانیلسون، گوتام ساتیشچاندران و رابرت والد در آزمایشی فکری در نظر گرفتند که منجر به پارادوکس جالبی می شود. فیزیکدانی که به داخل جعبه نگاه می کند تا نور ساطع شده از ذره را تشخیص دهد، به ناچار خود و محیط اطرافش را با امواج ذره پنهان درگیر می کند و باعث درجاتی از عدم انسجام می شود.

اما اگر فرد دومی از بالای شانه شخص اول نگاه کند و نور ساطع شده از ذره را با چشمان خود بگیرد، چه؟ به همین ترتیب، با درگیر شدن خود با نور ساطع شده از ذره، این احتمالات را در موج ذره محدودتر کرده و آن را بیشتر تغییر می دهند.
بر اساس نظریه کوانتومی، این امر باید باعث تغییر قابل توجهی در موج ذره شود، چیزی که اولین ناظر مدت ها قبل از اینکه همکارش در دنیای دور شروع به راه اندازی تلسکوپ خود کند، می بیند.

اما اگر ناظر دوم در اعماق یک سیاهچاله کمین کند چه؟ نور جعبه ممکن است به راحتی در افق خود بچرخد و به ورطه فضا-زمان سقوط کند، اما طبق قوانین نسبیت عام، هیچ راهی وجود ندارد که اطلاعاتی درباره سرنوشت درهم تنیده آن با ناظر دوم بیان کند.
دانیلسون معتقد است که ناظر دوم ما بی ربط است. آن خط بی بازگشتی که سیاهچاله ای را احاطه کرده است، خود به عنوان یک ناظر عمل می کند و در نهایت باعث ناهماهنگی همه چیز می شود.
به گفته محققان، سیاهچاله‌ها تنها پدیده‌هایی نیستند که فضا-زمان را یک طرفه می کنند. هر جسمی با شتاب کافی که به سرعت نور نزدیک شود، در واقع، در نهایت اطلاعاتی از خود ساطع می کند که هرگز قابل بازگشت، نیست.
شرح کامل این تحقیق جالب در مجله تخصصی arXiv منتشر شده است.