به نقل از اسپیس، مجموعه اجزای این تلسکوپ نوری با موفقیت در اوایل نوامبر از محل طراحی و ساخت در نیویورک به مرکز پرواز فضایی گادرد ناسا در مریلند منتقل شدند. این مجموعه شامل یک آینه پیشرفته برای جذب و تمرکز نور فروسرخ ضعیف از کیهان دور و همچنین ۹ آینه دیگر است که با مهندسی دقیق طراحی شده‌اند. این مجموعه همراه با پشتیبان‌های ساختاری و تجهیزات الکترونیکی پیشرفته‌ خود به عنوان چشم تلسکوپ عمل می‌کند و رصدهای پیشگامانه را برای کشف اسرار جهان امکان‌پذیر می‌سازد.

این یک گام مهم به سوی تکمیل تلسکوپ فضایی رومن است، که انتظار می‌رود درک ما را از کیهان گسترش دهد و مطالعه انرژی تاریک، شکل‌گیری کهکشان‌ها و منظومه‌های سیاره‌ای فراتر از منظومه شمسی را متحول کند.

«اسکات اسمیت»(Scott Smith) مدیر پروژه تلسکوپ در مرکز پرواز فضایی گادرد ناسا گفت: پروژه‌هایی به این بزرگی تقریبا در همه جنبه‌ها عالی هستند. این انگیزه برای رسیدن به کمال در هنگام ساخت و ارائه یک تلسکوپ فضایی که مرزهای مهندسی را برای پاسخ به پرسش‌های علمی به ظاهر غیرممکن پیش می‌برد، تشدید می‌شود.

تلسکوپ رومن از «تلسکوپ فضایی هابل» پیشی خواهد گرفت و توانایی‌های پیشرفته خود را برای انجام دادن بررسی‌های آسمانی در مقیاس بزرگ به کار خواهد برد. اسمیت ادامه داد: درست مانند یک تلفن همراه که دارای دوربین‌های متعدد برای گرفتن زاویه وسیع و عکس زوم‌شده است، «تلسکوپ فضایی جیمز وب» و تلسکوپ رومن با هم کار خواهند کرد تا جهان ما را با نماهای گوناگون کاوش کنند. همچنین، فناوری‌ها و توانایی‌های علمی رومن به عنوان گام مهم بعدی به سمت رصدخانه جهان‌های قابل سکونت عمل خواهد کرد که درک ما را از جهان افزایش می‌دهد و جستجوی سیارات پشتیبان حیات را بهبود می‌بخشد.

تلسکوپ رومن که به «دستگاه میدان گسترده»(Wide Field Instrument) با یک دوربین فروسرخ ۳۰۰ مگاپیکسلی مجهز شده است، منطقه بسیار وسیع‌تری را از آسمان شب پوشش می‌دهد. علاوه بر این، تلسکوپ به گونه‌ای طراحی شده است که در دماهای بسیار پایین کار کند، نویز داخلی را به حداقل برساند و تشخیص اجرام کم‌نور و دوردست را سهولت ببخشد.

همچنین، تاج‌نگار تلسکوپ رومن که پیشتر نصب شده است، به آن امکان می‌دهد تا نور درخشان ستاره‌ها را مسدود کند و رصد مستقیم اجرام کم‌نور مانند سیارات فراخورشیدی و کهکشان‌های دوردست را با وضوح بیشتری ممکن ‌سازد.

طراحی و مونتاژ، نقش مهمی را در تعیین کیفیت نتایج ماموریت بر عهده دارد و فرآیندهای ساخت و آزمایش را به شدت دشوار می‌سازد. دستیابی به موفقیت در چنین پروژه پیچیده‌ای، مستلزم هم‌سویی بی‌عیب‌ونقص اجزای آن با وجود چالش‌های اجتناب‌ناپذیری است که پیش می‌آیند.