متن این غزل را در ادامه می‌خوانید؛

*

تازه کرده است غمت جان‌ها را

راه انداخته باران‌ها را

پاک گردانده از آلایش‌ها

روضه‌ی کوچه، خیابان‌ها را

دم به دم با غمِ تو می‌شویند

اشک‌ها سینی و فنجان‌ها را

صحبت از شاه و گدا نیست، که عشق

از سر انداخته عنوان‌ها را

دور کرده است از آبادیِ ما

نورِ تو سایه‌ی شیطان‌ها را

با دل و روی سیاه آمده‌ایم

تا که تطهیر کنی جان‌ها را

گرچه نان و نمکت را خوردیم

و شکستیم نمکدان‌ها را...

مادر خانه نگه می‌دارد

احترام همه مهمان‌ها را

دل عالم به دعایت گرم است

آب کن برف زمستان‌ها را

با گل نرگست ای یاس کبود!

برسان عیدیِ گلدان‌ها را

باز کن در غزلِ فاطمیه

مطلعِ نیمه‌ی شعبان‌ها را...