سیناپرس/ تقریبا تمامی کهکشان های کشف شده تا امروز دارای سیاه چاله هایی هستند که هنوز اطلاعات زیادی در مورد آن ها نداریم. در این میان فرایند خروج سیاهچاله های خفته از لبه کیهانی، یکی از موضوعات بسیار جالب توجه در نجوم محسوب می شود که حل آن ذهن دانشمندان را به خود مشغول کرده است.
یافته های پیشین محققان نشان داد: سیاهچاله ها، اگرچه نوری از خود ساطع نمی کنند، اما به دلیل میدان گرانشی عظیمشان، با محیط خود برهم کنش دارند. آن ها معمولاً یک دیسک برافزایشی از مواد را تشکیل می دهند که با کشیده شدن به سمت افق رویداد سریعتر و سریعتر به دور خود می چرخند.
بررسی های انجام شده همچنین نشان می دهد: اصطکاک در دیسک های موصوف، روند برافزایش مواد را گرم و اشعه ایکس تولید می کند که همین شرایط حضور سیاهچاله را برای ستاره شناسان آشکار می کند. در بسیاری از موارد، دیسک برافزایشی، همراه با میدان‌های مغناطیسی قوی، جریان ماده و انرژی را از سیاهچاله دور می ‌کند. بررسی های انجام شده نشان می دهد؛ این دور شدن جریان ماده و انرژی در جت‌ های قدرتمندی که در زاویه قائمه با دیسک قرار دارند، به طور خاص دیده می شود.

محققان معتقدند: اگر هیچ ماده ای در سیاهچاله وجود نداشته باشد، دیسک برافزایش در نهایت متلاشی می شود زیرا سیاهچاله  روند تغذیه خود را متوقف کرده و در نتیجه هیچ ماده ای برای تولید اشعه ایکس وجود ندارد. در این شرایط سیاهچاله ها به سیاه چاله های ساکت یا خفته تبدیل شده و تنها راه تشخیص حضور آن از طریق اثر گرانشی آن بر اجرام مجاور است. در حقیقت این موضوع کلید شناسایی فرایند خروج سیاهچاله های خفته از لبه کیهانی محسوب می شود.
سیاهچاله ممکن است برای همیشه خفته نباشد. مواد دیگر ممکن است در نهایت در محدوده نفوذ سیاهچاله قرار گیرند و سیاهچاله روند بلعیدن اجرام اطراف را دوباره شروع کند. در این شرایط سیاهچاله دوباره فعال می شود.