سپیده بابایی، ملی‌پوش وزن ۵۵ کیلوگرم ایران که در سبک کلاسیک مدال نقره را به دست آورد، در مورد این مسابقات به ایسنا گفت: برنامه‌ای که در بخش آزاد و کلاسیک به ما داده بودند با برنامه‌ای که اجرا شد، فرق داشت. سبک وزن هستم و همیشه وزن کم می‌کنم. روز اول کشتی گرفتیم و فینال‌ها را به روز بعد موکول کردند که ابتدا باید برای آزاد وزن‌کشی انجام می‌دادیم و بعد فینال کلاسیک را برگزار می‌کردیم.

او با بیان اینکه چنین کاری اصولی نبود و باید برای سبک آزاد وزن کم می‌کردم، ادامه داد: فکر کنید مسابقات کلاسیک ساعت یک تمام شد و به خوابگاه رفتیم. باید برای فردا ساعت ۷ صبح که وزن کشی آزاد بود سه کیلو کم می‌کردم و بعد هم در فینال کلاسیک کشتی می‌گرفتم. آن شب اصلا نتوانستم بخوابم و وزن کم کردم. در مسابقه فینال هم پدر حریفم دستش در داوری باز بود و کمکی شد که برنده شود.

بابایی در مورد چهارمی خود در کشتی سبک آزاد گفت: متاسفانه در کشتی اول به حریف ازبکی خوردم و با اینکه جلو بودم اما وقتی کشتی تمام شد امتیازات و اخطارها از اسکوربورد پاک شد. دو امتیاز داشتم و حریفم اخطار گرفته بود اما کشتی که تمام شد دست او را بالا بردند. دیدیم امتیازات من و اخطارهای او پاک شده است. با وجود اعتراض به نتیجه نرسیدیم و بازنده اعلام شدم، حتی یکی از مربیان مردانمان که برای من اعتراض کرده بود کارت قرمز گرفت.

بابایی به کسب اولین مدال زنان ایران در سبک قزاق کوراش قهرمانی آسیا اشاره و بیان کرد: در کنار سبک‌های آزاد و کلاسیک، مسابقات دو سبک دیگر برگزار شد که در سبک قزاق کوراش شرکت کردم و موفق شدم نقره بگیرم. رقبای خوبی داشتم به گونه‌ای که هر مسابقه مثل فینال بود. 

او در مورد امکانات کشور میزبان برای آلیش‌کاران حاضر در این مسابقات گفت: امکانات خیلی نسبت به مسابقات جهانی خوب بود. در مسابقات جهانی در کانکس اسکان داده شدیم اما امکانات قهرمانی آسیا خوب و راضی‌کننده بود. مسابقات هم سطح بالایی داشت.

بابایی به حمایت وزارت ورزش و جوانان از کشتی زنان اشاره و بیان کرد: کسی از طرف وزارت ورزش و جوانان این بار به اردوی ما نیامد اما در اردوهای قبل خیلی قول‌ها به ما دادند که حضور عملی نشده است. امیدوارم این بار به آنها عمل کنند.

او در پایان گفت: از آقای دبیر بابت امکاناتی که برایمان فراهم کرد تشکر می‌کنم. اردویمان در کمپ تیم‌های ملی برگزار شد و همه چیز عالی بود. از خانم نقیبی، عظیمی، گلستانی و خانم شهریان که زحمت کشیدند هم تشکر می‌کنم.