این اثر که به زندگی و مبارزات انقلابی مردم ترکمن‌صحرا می‌پردازد، از آثار ادبیات معاصر فارسی به شمار می‌رود.

«آتش بدون دود» در فضایی حماسی و تاریخی، با روایت‌هایی از عشق، ایثار و مبارزه، تلاش‌های مردم ترکمن‌صحرا برای دستیابی به آزادی و حفظ فرهنگشان را به تصویر می‌کشد.

ابراهیمی در این اثر با استفاده از تاریخ، افسانه‌ها، و سنت‌های ترکمن‌ها، داستانی پرشور خلق کرده که جایگاهی ویژه در ادبیات فارسی دارد. ایده اصلی این اثر از دکتر خدر فروهر، پزشک ترکمن، الهام گرفته شده است.

ابراهیمی در مقدمه این اثر به نقش دکتر فروهر اشاره کرده و او را منبع اصلی الهام شخصیت‌های داستانی «آتش بدون دود» همچون گالان اوجا و سولماز معرفی می‌کند.

این رمان که برای اولین بار دهه ۱۳۵۰ منتشر شد وهمچنان یکی از آثار محبوب در میان علاقه‌مندان به ادبیات فارسی است.ابراهیمی در این اثر توانسته با قلم توصیفی، جنبه‌های مختلف زندگی اجتماعی، فرهنگی و سیاسی مردم ترکمن‌صحرا را به تصویر بکشد و نقش مهمی در شناخت تاریخ و فرهنگ این منطقه ایفا کند.

در بخشی از این کتاب آمده است:

«گریه، چه نعمتی است واقعاً! گمان می‌برم که اگر خداوند، صد هزار گونه خنده می‌آفرید اما رسمِ اشک ریختن را نمی‌آموخت، قلب، حتی تاب ده روزْ تپیدن را هم نمی‌آورد. گریه، چه نعمتی است واقعاً، برای آنکس که قلبی دارد.»