پیتر عطیه نویسنده این‌کتاب فارغ‌التحصیل دانشکده پزشکی استنفورد و بخش جراحی عمومی دانشگاه جانز هاپکینز است. او متخصص جراحی انکولوژی مؤسسه ملی سرطان امریکا است و پژوهش‌هایی درباره طول عمر و ایمنی‌درمانی سرطان پوست دارد. عطیه می‌خواسته جراح سرطان باشد. اما حین تحصیل با یک‌یاس فلسفی هم مواجه بوده و می دید ۹۹ درصد بیماران حداقل ۳۰ روز پس از جراحی زنده می‌مانند. او در آن‌مقطع می‌خواسته بهترین جراح سرطان شود اما در مقطعی به بیهودگی رسید و پزشکی را رها کرد. او در نهایت فهمید باید با این‌مساله طور دیگری مواجه شود.

یکی از نقاط عطف زندگی پیتر عطیه، زمانی است که در سی و چندسالگی وقتی شناگر ماراتن بود و مسافت‌های طولانی را در اقیانوس شنا می‌کرد. او متوجه شد وضعیت سلامتی‌اش به‌شدت آسیب دیده و با ادامه این‌روند، به‌زودی به‌خاطر بیماری قلبی می‌میرد. از آن‌جا بود که تحقیق و پژوهش درباره عمر را آغاز کرد؛ این‌که چگونه و چرا می‌میریم!؟یکی از سوالات مهمی که پیتر عطیه در پی پاسخ به آن‌ها بود، این بود که چه‌طور می‌شود بیماری‌های مزمنی مثل سرطان، آلزایمر، بیماری قلبی و دیابت نوع ۲ را که بیشتر مردم را می‌کشند به تعویق انداخت یا از آن‌ها پیشگیری کرد؟

مولف کتاب «بیشتر عمر کنیم» می‌گوید پزشکیِ مدرن، به رغم تمام موفقیت‌هایش، در مواجهه با بیماری‌های دوران پیری پیشرفت چندانی نداشته است. بسیاری از مواقع مداخلات درمانی خیلی دیرهنگام صورت می‌گیرند، و نتیجه به تعویق انداختن مرگ است؛ آن هم به بهای افزودن دوره‌ای سرشار از درد و رنج به زندگی. او معتقد است برای عوض‌کردن چنین‌وضعی باید تغییری اساسی در نگاه به سلامتی و درمان پدید آورد.

کتاب پیش رو ۳ بخش اصلی دارد که ۱۷ فصل را در خود جا داده‌اند. سه‌فصل اول کتاب در بخش اول آن جا دارند که عبارت‌اند از: «بازی طولانی؛ از مرگ سریع به مرگ آهسته»، «پزشکی؛ بازاندیشی در پزشکی در عصر بیماری‌های مزمن» و «هدف، استراتژی، تاکتیک‌ها؛ نقشه راه برای خواندن این‌کتاب».

فصول چهارم تا نهم کتاب هم که در بخش دوم آن قرار دارند، به این‌ترتیب‌اند: «صدساله‌ها؛ هرچه سنتان بالاتر برود، معلوم می‌شود که سالم‌تر بوده‌اید»، «کمتر بخورید، بیشتر زندگی کنید؛ علم گرسنگی و تندرستی»، «بحران فراوانی؛‌ آیا ژن‌های کهن ما می‌توانند رژیم غذایی جدیدمان را تاب بیاورند؟»، « تاپ‌تاپِ قلب، تیک‌تیکِ ساعت؛ مقابله با بیماری قلبی، کشنده‌ترین قاتل روی زمین و پیشگیری از آن»، «سلول عنان‌گسیخته؛ راه‌های تازه برای مواجهه با قاتلی به‌نام سرطان» و «در تعقیب حافظه؛ فهم بیماری آلزایمر و سایر بیماری‌های زوال عصبی».

فصل ۱۰ تا ۱۷ هم در سومین‌بخش کتاب قرار دارند که به‌ترتیب عبارت‌اند از: «تفکر حساب‌شده؛ ساختن چارچوبی از اصول که به کارتان بیاید»، «ورزش؛ قدرتمندترین داوری طول عمر»، «درس اول تمرینات ورزشی؛ چگونه برای دهگانه صدساله‌ها آماده شویم»، «اصول ثبات؛ بازآموزشی چگونگی حرکت‌کردن برای پیشگیری از آسیب»، «تغذیه؛ رژیم غذایی یا زیست‌شیمی تغذیه؟»، «به‌کارگیری زیست‌شیمی تغذیه در عمل؛ چگونگی یافتن الگوی صحیح خوراک برای شما»، «برخاستن از خواب غفلت؛ چطور خواب، بهترین داروی مغز را دوست بداریم»، «کار نیمه‌تمام؛ بهای گزاف بی‌توجهی به سلامت عاطفی».

در قسمتی از این‌کتاب می‌خوانیم:

در میانه قرن نوزدهم، پزشکی فرانسوی به نام استانیلاس تانشو مشاهده کرد که در شهرهای به‌سرعت در حال رشدِ اروپا، سرطان بیش از هر زمانی در گذشته دارد شایع می‌شود. انقلاب صنعتی با تمام سرعت پیش می‌رفت و جامعه را به شکل‌هایی تغییر می‌داد که کسی به خیالش هم نمی‌رسید. او میان این دو ارتباط می‌دید: «سرطان، مانند جنون، ظاهرا همراه با پیشرفت تمدن افزایش می‌یابد.»

او آینده را درست پیش‌بینی می‌کرد. سرانجام سرطان، و همین‌طور بیماری قلبی و دیابت نوع ۲ و زوال عقل‌ (همراه با معدود بیماری دیگر) در کنار هم به عنوان «بیماری‌های تمدن» شناخته شدند، چون درست همگام با صنعتی‌سازی و رشد شهرنشینی در اروپا و امریکا گسترش یافته‌اند.

البته این به معنای آن نیست که تمدن به تعبیری «بد» است و همه باید به شیوه زندگی شکارگری و خوراکجویی بازگردیم. من خیلی بیشتر دوست دارم در جهان مدرن خودمان زندگی کنم، جایی که نگران گم کردن آیفونم یا نرسیدن به پروازم هستم، تا اینکه بخواهم گرفتار انواع و اقسام بیماری‌ها و خشونت تصادفی و بی‌قانونی‌ای باشم که اجدامان هزاران سال از آن رنج کشیده‌اند ( و در برخی از بخش‌های جهان مردم هنوز با آنها مواجه‌اند). ولی با اینکه زندگی مدرن کمکمان کرده طول عمر و استانداردهای زندگی‌مان را بهبود دهیم، امراضی را هم به وجود آورده که دست به دست هم می‌دهند تا طول عمرمان را به شکل‌های خاصی محدود کنند.

این‌کتاب با ۵۱۱ صفحه، شمارگان هزار و ۱۰۰ نسخه و قیمت ۵۰۰ هزار تومان منتشر شده است.