رحماندوست در ابتدای این‌نشست گفت: تمامی موضوعات را از پیچیده‌ترین، ساده‌ترین، اجتماعی‌ترین، سیاسی‌ترین، هنری‌ترین و دینی ترین گرفته تا فلسفی‌ترین را می‌توان برای تمامی سنین نوشت به شرط آنکه نویسنده تریبون و راه تأثیر گذاری آن را پیدا کند.

وی با بیان اینکه داستان کودک می‌تواند خیال انگیز و واقعی باشد، ادامه داد: داستان مبتنی بر طرح است. طرح سلسله حوادثی است که داستان را تشکیل می‌دهد و حادثه‌ها با هم ارتباط عمودی و علی و معلولی دارند، به طوری که اگر یکی شأن جایی قطع بشود می‌گویند ضعیف است. هر حادثه‌ای معلول حادثه پیش از خودش و علت حادثه بعد از خودش می‌باشد و حادثه‌ها بر هم سوار هستند.

این‌نویسنده کودک در ادامه گفت: پیش از نوشتن قصه، شناسنامه آن را باید بنویسیم. ویژگی زمان، مکان و شخصیت در شناسنامه باید مشخص باشد.

رحماندوست در پایان گفت: نویسنده باید برای نوشتن زمان و مکان مخصوص بگذارد؛ این یک تجربه جهانی است. اگر نویسنده یک روز نوشتن را فراموش کرد قضای آن را به جا بیاورد، چنانچه در دستورات دینی نماز وقت خاص خودش را دارد و سفارش شده است برای آن مکانی را در نظر بگیریم و اگر فراموش شود، خوانده نشود قضای آن به جا آورده می‌شود.