خراسان/دختری ۱۹ ساله هستم. یک خانواده ۵ نفره هستیم. والدینم از سال‌ها پیش با یکدیگر خیلی مشکل داشتند و هر سال، شرایط‌شان بدتر می شود. مدام با یکدیگر جر و بحث می‌کنند و علاوه بر اعصاب و روان‌ خودشان، حال ما را هم بد می‌کنند. پدرم بعد از این بحث‌ها، معمولا قهر می‌کند و علاوه بر من، خواهرانم هم دیگر با پدرم حرف نمی‌زنند. راهنمایی کنید.
مخاطب گرامی، شما حق دارید از وضع موجود به دلیل روابط آشفته والدین‌تان ناراحت باشید. آن‌چه در نتیجه تنش والدین نصیب همه اعضای خانواده می‌شود، ناامنی و ناامیدی است که به شکل‌گیری خانواده‌ای آشفته می‌انجامد. این دقیقا همان شرایطی است که برای شما و دیگر اعضای خانواده‌تان پیش آمده و باید برای اصلاح آن، دست به کار شوید چون آسیب‌هایش، گریبانگیر همه‌تان خواهد شد.
آسیب شناسی کنید
برای حل وضع نامطلوب و ناامن خانواده که در نتیجه تقابل والدین شکل می‌گیرد، به جای حمایت از پدر یا مادر، بهتر است آسیب‌شناسی کنید و ببینید آیا علت اصلی دعواها، نداشتن مهارت‌های زندگی است یا بیگانگی و ناآگاهی آنان از ایفای نقش‌های خودشان؟ آیا والدین‌تان حداقل آشنایی با روان‌شناسی زن و مرد را دارند؟ عامل اصلی تنش‌های بین زوج‌ها، می‌تواند رشدنیافتگی عقلانی هر کدام از آن‌ها باشد و دانستن آثار مخرب و آسیب‌های مادام العمر تنش‌ها و ناامنی‌ها بر فرزندان، برای آن‌ها لازم است.
شما نباید با پدرتان قهر کنید
با توجه به نکاتی که در پیامک‌تان مطرح کردید، چند توصیه مهم هم به شما دارم. یکی این که طرفداری و قضاوت شما در اختلافات والدین یا قهر با هر یک از آنان، نمی‌تواند به آرامش خانواده منجر شود، بنابراین از این کار خودداری و رابطه خود را با والدین‌تان حفظ کنید. پس در اولین فرصت همراه با بقیه بچه‌ها، شرایطی را فراهم و با پدرتان، آشتی و گفت‌و‌گو کنید.
پیشنهادهایتان را با رعایت ادب مطرح کنید
به تنش بین والدین نگاه سیستمی داشته باشید و ایرادهای دو طرف را رصد کنید و متناسب با سن و توان‌تان، به شکلی غیرآمرانه و با رعایت ادب، ریشه اختلاف‌شان را به آنان گوشزد کنید. برای خاتمه دایمی دعواهای مخرب والدین، آنان را تشویق کنید تا در اولین فرصت و با میل خودشان به یک مشاور مراجعه کنند، مشروط بر این که در جلسات مشاوره به فکر محکوم کردن طرف‌ مقابل نباشند، بلکه با این هدف در جلسات حاضر شوند که سعی در شناسایی ایرادهای ارتباطی خود و اصلاح آن داشته باشند.

نویسنده: عبدالحسین ترابیان | ‌ ‌ کارشناس‌ارشد روان‌شناسی