در این راستا، زونگچیانگ وانگ و همکارانش از دانشگاه داروشناسی چین از یک روش نوین برای شناسایی ترکیبات ضدقارچی بهره برده‌اند.

آن‌ها بیش از ۳۱۶ هزار ژنوم باکتریایی را بررسی کردند تا ژن‌های جدیدی را که احتمال تولید ترکیبات مؤثر ضدقارچ را دارند، شناسایی کنند. در این جست‌وجو، آن‌ها به یک ترکیب جدید به نام «مندیمایسین» دست یافتند که برخلاف ترکیبات مشابه، به هدف تازه‌ای در غشای سلولی قارچ‌ها متصل می‌شود. این ویژگی باعث شده است که مندیمایسین بتواند بر قارچ‌هایی که به داروهای معمولی مقاوم شده‌اند، تأثیر بگذارد.

برای بررسی اثربخشی این ترکیب، پژوهشگران آزمایش‌هایی روی مدل‌های حیوانی انجام دادند. آن‌ها دریافتند که مندیمایسین برخلاف داروهای رایج این دسته، به مولکولی به نام «ارگوسترول» متصل نمی‌شود، بلکه با فسفولیپیدهای مختلف غشای قارچ تعامل دارد.

این تغییر در مکانیسم اثر، باعث شده است که مندیمایسین بر گونه‌های مقاومی مانند «کاندیدا اوریس» که سازمان بهداشت جهانی آن را یک تهدید جدی می‌داند، مؤثر باشد.

نتایج این مطالعه که در نشریه معتبر Nature منتشر شده‌اند، نشان دادند که مندیمایسین علاوه بر اثربخشی بالاتر در برابر قارچ‌های مقاوم، سمیت کلیوی کمتری نسبت به داروی رایج آمفوتریسین B دارد. بر اساس این یافته‌ها، مندیمایسین می‌تواند به عنوان یک گزینه درمانی جدید برای مقابله با عفونت‌های قارچی مقاوم مطرح شود.

این تحقیق نشان می‌دهد که جست‌وجوی ژن‌های جدید در باکتری‌ها می‌تواند به کشف ترکیبات تازه با مکانیسم‌های اثر متفاوت منجر شود. این رویکرد می‌تواند افق‌های جدیدی در توسعه داروهای ضدقارچی باز کند و امید تازه‌ای برای بیماران مبتلا به عفونت‌های مقاوم فراهم کند.

انتهای پیام