کمیل کاشانی: 

داغ بر سینه‌ام چه سنگین است

غربت غزه و فلسطین است 

شده یک شهر، تلّی از آوار

غزه این روزها چه غمگین است 

فصل‌ها در تصرف پائیز

باغ‌ها پایمال گلچین است

کوچه‌ها از شهید لبریز و 

خاک از خونشان گل‌آذین است 

مردم بی‌پناه را کشتن

این چه رسم و مرام و آئین است؟!

صبر این مردم ستمدیده 

لایق بی‌شمار، تحسین است 

زخمشان را دعای ما به یقین 

باعث التیام و تسکین است 

ظلم آل یهود بر اسلام - 

کینه صهیونیست، دیرین است 

به خدای حسین، با این قوم 

بستن عهد صلح، ننگین است

حرف‌هاشان فریب و نیرنگ است 

وعده‌هاشان همه دروغین است

باید از پیکر زمین برداشت

غده‌ای که عمیق و چرکین است 

بشنوید این پیام قرآن را 

وعده حتمی خدا این است:

پرچم عدل می‌رود بالا

پرچم ظلم رو به پائین است

آنچه از یادها نخواهد رفت 

شرح اندوهِ "دِیر یاسین" است 

ای شهادت "کمیل" را دریاب 

مرگ در راه عشق شیرین است

***

احمد رفیعی 

عاشق کَُشی...

عاشقان را هرطرف بی‌جرم و بی حَد می‌کُشند

هرکه را باهرزبان از عشق دم زد می کُشند

از هراس اینکه او موسی شود_قوم یهود

هر کجا یک‌ غنچه دارد می‌شکوفد، می‌کشند

با بهانه، بی‌بهانه، هر طرف، بوجهل‌ها

هردم از یاران مظلومِ محمد(ص) می‌کُشند

تا مگر فریادِ حق خاموش گردد در زمین

با هجومِ تیغ از این فریادِ مُمتد می‌کُشند

تا نباشد بین خوبان، زشتیِ بدها، عیان

خوب‌های دهر را با شیوه‌ای بد می‌کشند

عاشقان را کُشته عشق از روز اول، غم چرا؟

کشتگان عشق را وقتی مُجّدَد می‌کشند