سیناپرس/ امروزه مطالعات دیرینه شناسی منجر به شناسایی اطلاعات بسیار زیادی در رابطه با دایناسورها شده است و در این میان باید توجه داشت که تمامی این شواهد مبتنی بر بررسی فسیل هایی است که میلیون ها سال از عمر آن ها می گذرد و به همین دلیل بررسی مواردی مانند طول عمر دایناسورها یا رنگ و ترکیب پوست آن ها کاری دشوار است.

یکی از پرسش های بسیار مهم در زمینه مطالعات مرتبط با دایناسورها این است که این موجودات غول پیکر باستانی چقدر عمر می کردند؟ در گذشته و تصور می شد که بسیاری از دایناسورها به این دلیل به چنین اندازه های عظیمی دست یافته اند که طول عمر زیادی داشته و در واقع به نظر می رسید آن ها مانند تمساح ها و ایگواناها به آرامی و پیوسته برای یک قرن یا بیشتر رشد می کردند. این فرضیه با کشف فسیل های جدید و پیشرفت های فناوری در بررسی تفسیر این فسیل ها رد شده و اکنون می دانیم که در دنیای واقعی این طور نبود و دایناسورها عموماً به سرعت رشد کرده و نسبتاً در سنین کم می مردند.

از نظر فنی یافته های جدید فسیلی نشان داد:ما می ‌توانیم سن فسیل دایناسورها را با بریدن استخوان ‌های آن ‌ها و شمارش خطوط رشد تشخیص دهیم. به این دلیل که دایناسورها مانند یک درخت، هر سال یک حلقه از رشد استخوان را روی این بخش از بدن خود باقی می گذاشتند و به همین دلیل بررسی سن آن ها  به سادگی برای محققان میسر شد. این تکنیک به ما می گوید: تیرانوسوروس رکس در حدود ۱۶ تا ۲۲ سال به اندازه کامل رسیده و معمولاً در ۲۷ تا ۳۳ سالگی می مرد.

 مطالعات همچنین نشان می دهد: سایر دایناسورهای گوشتخو و بزرگ از قبیل Carcharodontosaurids بین ۳۹ تا ۵۳ سال زندگی کردند. به نظر می ‌رسد بزرگ ‌ترین دایناسور ها، یعنی ساروپود های گردن دراز مانند برونتوزاروس و دیپلودوکوس نیز حداکثر به سن مشابهی رسیده‌ و تا ۵۰ سال زندگی می کردند ، اگرچه در موارد معدودی برخی از آن ها می ‌توانستند یک یا دو دهه بیشتر زنده مانده و شاید تا ۷۰ سالگی عمر کنند.