NGC ۵۳۳۵ در دسته کهکشان‌های مارپیچی کرکی قرار گرفته است. این کهکشان‌ها برخلاف کهکشان‌های مارپیچی معمول با بازوهای مشخص و منظم، بازوهایی نامنظم، تکه‌تکه و مه‌آلود دارند.

در تصویر روز ناسا چه می‌بینیم؟

کهکشان NGC ۵۳۳۵ که در این تصویر از نمای روبه‌رو دیده می‌شود، قطری حدود ۱۷۰ هزار سال نوری دارد و در فاصله‌ای بیش از ۲۰۰ میلیون سال نوری از زمین، در راستای صورت فلکی سنبله (Virgo) قرار گرفته است.

در دیسک کهکشانی NGC ۵۳۳۵، نوارهای پراکنده‌ای از مناطق ستاره‌زایی در امتداد بازوهای مارپیچی کرکی دیده می‌شوند. برجسته‌ترین ویژگی NGC ۵۳۳۵، میله مرکزی آن است که از بالا چپ به پایین راست کشیده شده است.

ساختار میله‌ای در حدود ۳۰ درصد کهکشان‌های مارپیچی، ازجمله کهکشان راه شیری، مشاهده می‌شود. میله‌ها ساختارهایی پویا هستند و ممکن است در بازه‌های زمانی حدود ۲ میلیارد سال ظاهر شده سپس ناپدید شوند.

دانشمندان معتقدند میله‌های کهکشانی نقش مهمی در هدایت گاز و مواد به‌سوی مرکز کهکشان دارند و نرخ ستاره‌زایی را در مناطق مرکزی افزایش می‌دهند و حتی به شکل‌گیری ساختارهای فوق‌چگال مانند سیاه‌چاله‌های کلان‌جرم کمک می‌کنند.

در این تصویر هابل علاوه‌بر NGC ۵۳۳۵، کهکشان‌های دوردست پس‌زمینه نیز به‌خوبی مشاهده‌ می‌شوند.

تلسکوپ فضایی هابل که سال ۱۹۹۰ به فضا پرتاب شد، اکنون سی‌وپنجمین سالگرد کاوش‌های علمی خود را در مدار زمین جشن می‌گیرد. طی این سال‌ها، هابل تحولی چشمگیر در شناخت ما از ساختارها و تحولات کیهانی ایجاد کرده و همچنان از ارزشمندترین ابزارهای نجومی بشر به شمار می‌رود.