صبح نو/ « علیه نرمال سازی » عنوان سرمقاله روزنامه صبح نو به قلم  است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
 
رشد شبکه‌های اجتماعی موجب شد سلبریتی‌ها بیش از قبل به‌ چشم بیایند و میلیون‌ها نفر، صفحات مجازی آن‌ها را دنبال کنند تا جایی که شهرت، رمز اقبال و موفقیت سلبریتی‌ها شد. از همین رو برای جذب مخاطب بیشتر و چند k شدن به اظهارنظرهای غیرتخصصی و حتی خلاف واقع روی آورده‌اند که به واسطه همین مخاطبان اجتماعی، شاهد رفتارهای عجیب، دخالت‌های بی‌جا و قانون‌گریزی این افراد هستیم و از آنجا که سلبریتی‌ها، فاقد دانش و تخصص در زمینه‌های سیاسی و اجتماعی هستند، بعضا شاهدیم که مورد هدایت و سوءاستفاده کانون‌های کسب قدرت یا حتی دشمنان خارجی قرار می‌گیرند و جهت‌گیری آنان، بر اساس رضایت غرب و ویزا و پاسپورت آمریکایی است.
موضوعی که در اغتشاش‌های پاییز 1401 نیز شاهد آن بودیم و برخی از سلبریتی‌ها در قامت یک مهره مؤثر، شروع به نقش‌آفرینی در این حادثه کردند و دانسته یا ندانسته با تشویق  و پشتیبانی از اغتشاشات، آب به آسیاب دشمن ریختند و با تاثیرگذاری که در بین مردم دارند، در ناامیدی آنان از جامعه و آینده کشور مؤثر واقع شدند.  
و حالا که غائله زن، زندگی، آزادی به پایان رسیده و آخرین موج‌های آن با فروپاشی هیمنه اپوزیسیون برانداز فروکش کرده است، یکی‌یکی و بی‌سروصدا به حرفه خود بازگشته‌اند و مشغول بازیگری و فیلم‌سازی شده‌اند.  
جماعتی که صرفا به اتکای شهرتی که به دست آورده‌اند، دارای تریبون‌های پر مخاطب شده‌اند که می‌توانند افکار مخاطبان خود را به زیان منافع ملی تحت تاثیر قرار دهند. اما متاسفانه به‌دلیل حاشیه امن کاذبی که به واسطه مخاطبان مجازی برای آنان ایجاد شده است، برخی اوقات مهم مردم را در تشخیص مسیر گمراه می کنند، اما  نسبت به رفتار خود پاسخگو نیستند و این تنها مردم هستند که هزینه اشتباهات آنان را پرداخت می‌کنند. 
اما مخاطبان این جماعت باید بدانند که آنان مغز متفکر نیستند و نمی‌توانند الگویی برای کنشگری و یا تصمیم گیری باشند و نباید از آنان انتظاری فراتر از نقش‌شان داشت. این مطلب نیز در انتقاد از بازگشت سلبریتی‌ها به زندگی نرمال نیست و همچنانکه به قول محمد معتمدی در همان ایام اغتشاشات همه شغل‌شان را انجام دادند و میلیاردها پول رد و بدل شد؛ مانند مثل پزشکان، رستوران‌داران، خلبانان، مغازه‌داران، مکانیکی‌ها، شیرینی‌فروش‌ها، ولی کسی بابت انجام شغل‌شان به آن‌ها دشنام نمی‌دهد. چه بسا هنرمندان اگر در نقطه درست قرار بگیرند نیز به واسطه شغلی که دارند می‌توانند مشکلات واقعی جامعه را به گوش مسئولین امر برسانند و در بهبود شرایط به‌ویژه امیدآفرینی در جامعه نقشی موثر ایفا کنند. 
هرچند که ممکن است به‌واسطه درآمیختگی زندگی آنان با فضای مجازی در این راه مورد هجمه مخالفان و سیاه‌نمایان داخلی و خارجی قرار بگیرند، اما هنرمند واقعی کسی است که رسالت خود را در شرایط سخت ایفا کند و بتواند نقش موثری برای مردم و جامعه خود داشته باشد. در این مسیر اما اپوزیسیون به دنبال ادامه مسیر قبلی سلبریتی‌ها است که به جای رفتار حرفه ای، وارد سیاسی‌کاری شوند و از همین بابت به دنبال فشار بر آنها برای کار نکردن هستند. حال آنکه هنرمندان دایره‌ای وسیع‌تر از چند چهره معروف و مشهور به سلبریتی دارند و قشر وسیعی هستند که به واسطه شلوغ‌کاری تعدادی از افراد، سکوت اختیار کرده و به گوشه‌ای رفته‌اند که اکنون باید بی‌پروا از فشارها به مسیر حرفه‌ای بازگردند.