پارسینه/لنگور طلایی؛ ساکت، دقیق، منزوی… و خسته از انسان است.
 
 لنگور طلایی (Rhinopithecus roxellana) بازمانده‌ی درختان بلند و سکوت‌های سنگین جنگل‌های سرد کوهستان‌های چین است.

او حافظه دارد. و این حافظه، پر از تجربه‌های تلخ از برخورد با ماست.

این گونه‌ی نادر، به‌دلیل تخریب شدید زیستگاه، شکار غیرقانونی، و تغییرات اقلیمی ناشی از فعالیت‌های انسانی، در مسیر انقراض است.
 
یکی از عوامل اصلی تهدید او: جنگل‌زدایی برای تأمین خوراک دام‌ها. صنعتی که برای مصرف انسان طراحی شده، خانه‌ی او را بی‌رحمانه بلعیده.

در مدل‌های شخصیت‌شناسی بین‌گونه‌ای، لنگور طلایی شباهت بسیاری به تیپ‌های درون‌گرا، اخلاق‌محور و تحلیلی دارد. مثل انسانی که باهوش‌تر از آن است که امید بی‌پایه‌ای داشته باشد، اما هنوز در خلوت خود، خاطرات روزهای بهتر را مرور می‌کند.

از دید رفتارشناسی جانوری، لنگور طلایی رفتاری ترکیبی از شهود بالا، ساختار اجتماعی پیچیده، و وابستگی عاطفی درون‌گروهی دارد.اما وقتی رد پای انسان ظاهر می‌شود، این هوشمند خاموش، ناگهان منزوی، ساکت و به‌شدت محتاط می‌شود.

او اعتماد نمی‌کند. و این واکنش شرطی‌شده‌ی شناختی نتیجه‌ی برخوردهای پیاپی با آسیب است، نه غریزه‌ی خام.

او از انسان «بیزار» است؛ نه به معنای نفرت، بلکه به معنای فقدان امید به ترمیم رابطه. او یاد گرفته که انسان تهدید. و ما به او آموخته‌ایم.

وقتی به الگوی مصرف خود فکر نمی‌کنیم، نه فقط حیوانات مزرعه، بلکه میمون‌های طلایی، ببرها، پرندگان، حتی درختان کهنسال را هم از بین می‌بریم. رهایی از این چرخه، با انتخاب‌های فردی آغاز می‌شود. با ذهنی آگاه، و قلبی متعهد.