آخرین خبر/ روایت در اصول کافی  است. امام صادق(ع) می فرماید: «لَقَی الْحَسَنُ بْنُ عَلِیٍّ (ع)- عَبْدُ اللَّهِ بْنَ جَعْفَرٍ فَقَالَ یَا عَبْدَ اللَّهِ کَیْفَ یَکُونُ الْمُؤْمِنُ مُؤْمِناً وَ هُوَ یَسْخَطُ قِسْمَتَهُ»؛ امام حسن(ع) عبدالله بن جعفر را ملاقات کردند. سپس به او فرمودند: ای عبدالله! چگونه مؤمن،  مؤمن است و حال اینکه یک حالت ناخشنودی، انکار و اعتراض داشته باشد به حظّ و نصیب و قسمتی که خدا برای او کرده است؟! «وَ یُحَقِّرُ مَنْزِلَتَهُ»؛ و کوچک کند جایگاه و منزلت خودش را، «وَ الْحَاکِمُ عَلَیْهِ اللَّهُ»1؛ در حالی که کسی که بر او حکم می کند، خداست.
1جامع السّعادات، ج 3، ص201 - الکافی، ج 2، ص 62