آخرین خبر/بیش از هزار سال، سنتی دردناک در چین رایج بود: بستن پای دختران خردسال برای تبدیل‌شدن به نماد زیبایی و اشرافیت. 

این رسم که «پای نیلوفری» نام داشت، از سن ۴ یا ۵ سالگی آغاز می‌شد؛ زمانی که استخوان‌های نرم پا را عمداً می‌شکستند، انگشتان را به زیر کف پا می‌تاختند و همه را با پارچه‌های خیس و سفت می‌بستند تا رشد پا متوقف شود. 

هدف این بود که طول پا تنها به حدود ۳ اینچ (۷.۶ سانتی‌متر) برسد.




زنانی با چنین پاهایی اغلب فرصت ازدواج با مردان ثروتمند را پیدا می‌کردند، چرا که جامعه آن‌ها را ظریف، فرمان‌بردار و شایسته‌ی همسری می‌دانست. 

اما این زیبایی مصنوعی بهایی سنگین داشت: درد مادام‌العمر، ناتوانی در راه رفتن، زخم‌های باز، عفونت‌های شدید و حتی قطع عضو.




با ورود ایده‌های مدرن و تأثیر فرهنگ غرب، بستن پا در اوایل قرن بیستم ممنوع شد. با این حال، بازماندگان این سنت هنوز در روستاهای دورافتاده چین زندگی می‌کنند؛ با پاهایی پیچیده، رنج‌کشیده، و داستان‌هایی که جهان را به فکر فرو می‌برند.




این رسم نمادی از آن است که چگونه تعریف‌های نادرست از زیبایی می‌توانند برای بدن و روح انسان، شکنجه‌آور و ویرانگر باشند.