مهر/محسن چاوشی در واکنش به حملات اخیر رژیم صهیونیستی، ۳ هزار بسته بهداشتی‌ـ درمانی به نام امیرالمومنین حیدر علیه‌السلام به جمعیت هلال‌احمر اهدا کرد.
گاهی در میانه‌ی بی‌قراری و خاموشی، صدایی آشنا از دل تاریکی برمی‌خیزد؛ صدایی که سال‌هاست نه‌فقط با ترانه، که با دل، با درد، با مردم سخن گفته است. محسن چاوشی، هنرمندی از جنس سکوت و صداقت، بی‌هیاهو و بی‌ادعا، در بزنگاه‌های دشوار، همواره پناهی برای دل‌های خسته بوده است. هر زمان که صدای زندگی در گوشه‌ای از این سرزمین رنگ می‌بازد و چشم‌ها با اضطراب به افق دوخته می‌شود، مردم بیش از همیشه به نغمه‌ای از امید، به نشانی از همدلی و همراهی نیاز دارند.
در روزهایی که خاک وطن زخمی‌ست و دل‌های مردم در التهاب، این صدای گرم و مردمی، نه از سر خوانندگی، بلکه برای تسلی، برای همدردی، برای بودن، دوباره برخاسته است. گاه، تنها یک صدا کافی‌ست تا موجی از آرامش به راه افتد و آن‌گاه که از دل برخیزد، بی‌نیاز از تریبون و تبلیغ، راه خود را به دل‌ها باز می‌کند.
و این تنها صدا نیست که شنیده می‌شود؛ پشت این صدا، مردی ایستاده که بی‌آنکه جار بزند، بارها در سکوت، به داد دل‌های شکسته رسیده است. از آزادی زندانیان گرفتار در بند تا رساندن دست یاری به بیماران و خانواده‌هایی که زیر بار درد خم شده‌اند، این صدا، تنها برای خواندن نیست؛ برای ساختن است، برای التیام، برای مردمی که هنوز باور دارند صداقت خاموش، از هزار فریاد بلندتر است.
البته این روزها یکی از ترانه‌های قدیمی چاوشی بار دیگر چون نجوایی آشنا بر زبان مردم جاری شد؛ قطعه «پسرم» که می‌گوید پدرم اینجا و مادرم اینجا و وطنم ایرانه… آخه من کجا برم؟ همه‌جا جز اینجا واسه من زندانه. نغمه‌ای که سال‌ها پیش سروده شده بود و حالا بر دل‌ها فرود آمده و رگ وطن‌دوستی را در مردمی که دل‌آشوب‌اند، جان تازه‌ای بخشیده است.
محسن چاوشی، در پی تجاوز رژیم صهیونیستی به کشور ایران و آسیب تعدادی از هموطنان این مرز و بوم، به رسم همیشگی علوی و به نام نامی امیرالمومنین حیدر (ع) با همکاری خیرین، ۳ هزار بسته بهداشتی-درمانی جهت توزیع در سطح کشور به جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران اهدا کرد.
البته گفته شده که این مرحله اول کمک‌های جمعیت حیدر بوده و در هفته‌های آتی خبرهای خوبی در راه است.