خراسان/خانمی هستم که شوهرم به‌خاطر شغلش، باید تا ۲ سال، هفته‌ای ۴ روز به شهر دیگری برود. یک پسر ۲ ساله هم دارم. دلتنگی‌ام در ۴ روزی که نیست، اشکم را درمی‌آورد. طاقتم طاق شده است. چه کنم؟ 
مخاطب گرامی، اگر فرد وابسته‌ای هستید سعی کنید در این مدت روی توانمندی‌های‌تان کار کنید و خود مستقل درونتان را فعال و برای تمام اوقات خود برنامه‌ریزی کنید و البته مراقب کوچولوی خود باشید و همیشه در راس برنامه‌هایتان او را در نظر بگیرید چراکه تا سه سالگی سن شکل گیری دلبستگی کودک است و به مراقب واحدی چون مادر در کنارش نیاز دارد که همیشه پاسخ گوی نیازهایش باشد.
هر روز با شوهرتان تماس بگیرید
هر روز با شوهرتان تماس بگیرید و حتی ساعت مشخصی را با توافق همسرتان که با توجه به شرایط استراحت و امکان دست‌یابی به اینترنت تعیین می کند، در نظر بگیرید که سر آن ساعت تماس آنلاین تصویری داشته باشید و با  یکدیگر گفت و گو کنید و فرزندتان هم تصویر پدر و صدای او را داشته باشد. حواس تان به ارتباط پسر دو ساله‌تان با پدرش در این مدت هم باشد و فقط خودتان در تماس ها با شوهرتان صحبت نکنید و سپس تلفن را قطع کنید.
از روزهای باهم بودن استفاده کنید 
برنامه ریزی داشته باشید تا سه روز آخر هفته هر دو مشغله هایتان را کم کنید و اوقاتی را به خودتان اختصاص دهید. حتما روز اول به استراحت چهار روز کاری هفته می گذرد، کارهایی در خانه برای این روز در نظر بگیرید، مثل پختن کیک و غذای مورد علاقه همسرتان و دو روز باقی مانده را به تفریحات بیرون از خانه و سر زدن به اقوام و نزدیکان اختصاص دهید. شما باید به گونه ای برنامه ریزی کنید که از سه روز آخر هفته، نهایت استفاده را ببرید.