خراسان/ خانمی هستم ۲۶ ساله. یک سال و نیم است که در عقد هستم. شوهرم را دوست دارم. نگرانم که وقتی به خانه خودمان رفتیم، از یکدیگر دلزده شویم. اطرافیان هم می‌گویند دلت به عشق در عقد خوش نباشد. راهنمایی کنید. 
مخاطب گرامی، در روان شناسی یک‎سری ویروس‌هایی وجود دارند که مسری‌اند و واگیر‌دار ولی بی‌هیاهو. کاملا بی سروصدا هستند و بدون این‌که بفهمیم به ما منتقل می شوند و حال‌مان را بد می‌کنند. جملاتی مثل «اگه با همسرت قهری، بی محلی کن درست میشه»، «زیاد از رابطه‌ات مراقبت نکن، چون موش می‌افته تو کاسه آدم وسواسی»، «زیاد خوش نباش، هنوز اولشه، خوشی‌های شما هم تموم میشه» و ... . این جملات همان ویروس‌هایی هستند که بدون هیاهو و گاهی توسط برخی از عزیزان‌تان گفته می‌شوند ولی حواس‌تان باشد که ویروسی نشوید.
نگاه‌تان را تعدیل کنید
در ازدواج دو نگاه وجود دارد؛ نگاه اول، نگاه فانتزی است. در این حالت تصور ما این است که کل زندگی باید همه‌اش خوشی،  مسافرت، همیشه به هم توجه کردن، نبود هیچ اختلاف و تعارض و... باشد. هرچند ممکن است که در زندگی زوجی همه این موارد مطرح شده وجود داشته باشد ولی حواس‌تان باشد که چون دو انسان متفاوت هستید، یک جاهایی با هم تعارض خواهید داشت،  ممکن است با هم قهر کنید، به یک سری از نیازهای‌تان پاسخ داده نشود، از شور و هیجان اندکی کاسته شود و ... . این همان نگاه واقعی است که باید در زندگی داشته باشید تا پاسخ قسمت دوم سوال‌تان برای مدیریت این ادعا را دریافت کرده باشید. در پایان از شما خواهش می‌کنم که قبل از رفتن به زیر یک سقف، خیلی فانتزی به زندگی مشترک نگاه نکنید تا با دردسرهای کمتری روبه رو شوید.
نویسنده: دکتر هادی غلام‌محمدی | مشاور