پژوهشگران با بررسی داده‌های ۲۰ سال گذشته از پدیده‌ای به نام نوسانات آکوستیک باریونی (BAO) که در واقع پژواک‌هایی از امواج صوتی دوران مهبانگ (Big Bang) هستند، الگوهایی غیرمنتظره یافتند. این امواج که در توزیع کهکشان‌ها در جهان ثبت شده‌اند، مانند خط‌کش کیهانی عمل می‌کنند. اگر ما واقعاً در مرکز یک Void باشیم، این الگوها باید در اطراف ما دچار اعوجاج شوند و داده‌ها دقیقاً چنین تغییری را نشان می‌دهند.

یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های کیهان‌شناسی، تناقض بین اندازه‌گیری‌های مختلف از نرخ انبساط جهان یا همان «ثابت هابل» است. وقتی از طریق کهکشان‌های دور (مانند تابش زمینه کیهانی) اندازه‌گیری می‌کنیم، عددی در حدود ۶۷ به‌دست می‌آید. اما وقتی از داده‌های نزدیک‌تر (مثل ابرنواخترهای نوع یکم ای) استفاده می‌کنیم، مقدار حدود ۷۳ است. این اختلاف، به «تنش هابل» معروف شده است.

اگر ما واقعاً درون یک Void باشیم، محیط اطراف ما خالی‌تر است و کهکشان‌ها به‌نظر می‌رسد با سرعت بیشتری از ما دور می‌شوند. این یعنی انبساط محلی سریع‌تر به‌نظر می‌رسد و می‌تواند بدون نیاز به تغییر کل مدل کیهان‌شناسی، این تناقض را توضیح دهد.

چالش‌های پیش‌روی نظریه جدید

با وجود جذابیت نظریه، هنوز نمی‌توان با قطعیت گفت که ما درون این خلأ هستیم. یکی از مشکلات اساسی، این است که از داخل ساختار نمی‌توان به‌راحتی شکل آن را دید. این دقیقاً مثل این است که داخل یک خانه باشید و بخواهید بدون بیرون رفتن، نقشه‌ی کلی آن را ترسیم کنید.

علاوه بر این، مدل استاندارد کیهان‌شناسی انتظار دارد جهان در مقیاس‌های بسیار بزرگ، یکنواخت (homogeneous) باشد. اگر وجود چنین خلأهایی ثابت شود، ممکن است بخشی از فرضیات فعلی ما درباره ساختار کلان کیهان نیاز به بازنگری داشته باشد.

پژوهشگران می‌گویند باید مطالعات بیشتری با ابزارها و روش‌های مستقل انجام شود تا بفهمیم آیا واقعاً در دل یک حباب کیهانی زندگی می‌کنیم یا نه. اگر چنین باشد، نه‌تنها درک ما از جهان دگرگون خواهد شد، بلکه نشان می‌دهد که جایگاه ما در کیهان، خاص‌تر و عجیب‌تر از چیزی است که قبلاً تصور می‌کردیم.