آخرین خبر/ وقتی به رمزهای عبور امنیتی فکر می کنید، احتمالاً ذهن شما به ترکیبات طولانی و پیچیده می رود. به خصوص وقتی در مورد چیزی صحبت می کنیم که می تواند میلیاردها نفر را بکشد و یک هولوکاست هسته ای در سراسر جهان را آغاز کند. اما گاهی اوقات چیزهایی می توانند غافلگیر کننده باشند.

به نقل از به مدت 15 سال، از بحران موشکی کوبا تا دوران جنگ سرد، کد پرتاب برای محافظت از برخی از موشک‌های هسته‌ای آمریکا بسیار ساده بودند: هشت صفر. این واقعیت شگفت‌انگیز تا زمانی که بروس بلر، افسر سابق پرتاب نیروی هوایی و کارشناس سیاست هسته‌ای، آن را در دهه 2010 فاش کرد، به‌خوبی پنهان ماند. واقعیت، همانطور که او و بسیاری دیگر تأیید کردند، حقیقت ناراحت کننده ای را در مورد شکنندگی حفاظت هسته ای قبل از سال 1977 آشکار می کند.

موشک‌های بالستیک قاره‌پیما مینوتمان (ICBM) که برای پاسخ سریع به تهدیدهای هسته‌ای طراحی شده‌ بودند، سنگ بنای استراتژی بازدارندگی ایالات متحده بودند. در طول این دوره، خدمه پرتاب موشک در مراکز کنترل پرتاب زیرزمینی مستحکم (LCC) موشک ها را کنترل می کردند، جایی که پانل معروف به پانل فعال کننده پرتاب نقش مهمی داشت. خدمه برای «فعال کردن» موشک برای دریافت فرمان پرتاب، باید یک کد هشت رقمی را شماره گیری می کردند.

تصور کنید تنظیم این گذرواژه به شما بستگی دارد - چه خواهد بود؟ احتمالا چیزی شبیه "9C-fe-Z0-82" یا چیزی شبیه به آن. اما دولت ایالات متحده 00,00,00,00,00,00 را به جای آن انتخاب کرد.

این فقط یک تنظیم پیش‌فرض نبود، بلکه کد عملیاتی بود که برای فعال کردن راه‌اندازی استفاده می‌شد. با توجه به اسناد طبقه بندی شده و حساب های شخصی، رویه استاندارد اعضای خدمه را ملزم می کرد تا قبل از شروع فرآیند پرتاب، تأیید کنند که کد روی پانل واقعاً صفر است.

در اصل، هر کسی که به پانل کنترل دسترسی داشته باشد و مجوز پرتاب را داشته باشد، فقط باید یک سوئیچ را بچرخاند، با اطمینان از اینکه کد مورد نیاز برای فعال کردن موشک‌ها قبلاً روی ساده‌ترین ترکیب ممکن تنظیم شده است. هیچ کد خارجی توسط مقامات بالاتر برای تأیید سفارش پرتاب ارسال نشده است.

حفاظت ضعیف
در آن زمان، فرماندهی استراتژیک هوایی (SAC) اصرار داشت که حفاظت سیستم موشکی بی‌خطا است. با این حال، واقعیت داستان دیگری را بیان کرد. «قانون دو نفره» - که مستلزم حضور دو خدمه واجد شرایط که در هر مرحله تسلیحات هسته ای باید به توافق می رسیدند - اغلب نقض می شد. اعضای خدمه اغلب چرت می‌زدند یا با نظارت کمتری کار می‌کردند، که این حفاظت را بی‌اثر می‌کرد.

بروس بلر در تحلیل خود خاطرنشان کرد که این رویه ها سیستم را در برابر پرتاب های غیرمجاز یا حوادث احتمالی آسیب پذیر می کند. اتکا به کد هشت صفر، همراه با اجرای ضعیف پروتکل‌های امنیتی، نشان‌دهنده ضعفی آشکار در طراحی احتمالی ایمنی بازدارنده هسته‌ای آمریکا بود.

خبرنگار: زینب مومن زاده