خبرگزاری دانشجو/ در جنوبی‌ترین نقطه بصره، جایی کنار مرزهای آبی عراق و در دل منطقه رأس البیشه، زنی به نام «ام حمید» زندگی می‌کند؛ بانویی ساده‌زیست و سرشار از عشق حسینی که زیر سایه تنگدستی دلی بی‌قرار برای خدمت به زائران حسین‌بن‌علی(ع) دارد. در روزگاری که هنوز نشانی از موکب‌های گسترده و امکانات امروز نبود، او خانه محقر خود را وقف عزای حسین (ع) کرد. و با اندک بضاعتی که داشت خالصانه از زائرانی که از جنوب به‌سوی کربلا رهسپار بودند، پذیرایی می‌نمود. بارها با لبخندی پُرمحبت تکرار می‌کرد: «این‌ها مهمانان حسین‌اند و من نوکر او.»