خراسان/مادری هستم که یک دختر ۱۹ ساله دارم. او خیلی رفیق‌باز است و خانه‌مان را برای دوستانش پاتوق کرده است. آن‌ها می‌آیند و حتی مجبورشان می‌کند که شب هم خانه ما بمانند. چطور به او اعتراض کنم؟ 
در این گونه موارد توصیه می شود برای بیان خواسته از ضمیر «من» استفاده و عبارت «احساس می کنم» در ادامه مطرح شود تا از قضاوت و انتقاد درباره مخاطب پرهیز شود. گفتن جمله «من دوست ندارم دوستانت شب‌ها به خانه‌مان بیایند» از جمله «تو حق نداری دوستت را برای خواب نگه داری»، مقاومت کمتری ایجاد می کند و احتمال رنجیده شدن با شنیدن آن کمتر است.

او را مورد اعتماد نشان دهید
در سنین جوانی، افراد خود را شایسته اعتماد و اعتبار بیشتری از جانب دیگران می دانند و برخورد حاکی از بی اعتمادی، تنها موجب پرخاشگری و ناراحتی آن ها خواهد شد. به نظر می رسد فرزند شما نیاز مند دریافت اعتماد بیشتری از جانب شما بوده که دریافت نکرده است.
قانون‌ خانواده‌تان را بررسی کنید
قوانین هر خانواده ای ویژه و منحصر به همان خانواده است که البته باید دارای چند ویژگی باشد: سخت گیرانه و غیرمنعطف نباشد؛ یعنی نه آن‌قدر سخت باشد که مانع آزادی و تأمین نیاز های فرزندان شود و نه آن‌قدر غیرمنعطف باشد که قابلیت هیچ گونه تغییر و دستکاری را نداشته باشد. کارآمد و مفید باشد یعنی اثری پیشگیرانه در جلوگیری از خطرات و رویداد های منفی یا اثری مفید و کارا در حفظ تعاملات اعضای خانواده داشته باشد. این قوانین باید صریح و روشن و مانع ابهام و سردرگمی فرزندان در اجرا و انجام آن باشد؛ بنابراین با توجه به مطالب ذکر شده و این نکته که پدر و مادر هر دو باید در ایجاد و اجرای قانون سهیم باشند، در صورتی که همه موارد رعایت شده است، باید فرزند شما به قانون والدین احترام بگذارد و آن را رعایت کند.