تارانتینو که کارگردانی مدسن را در فیلم‌های «سگ‌های انباری»، «بیل را بکش»، «هشت نفرت‌انگیز» و «روزی روزگاری در هالیوود» بر عهده داشت، به ندرت در موقعیت‌های غمناک ظاهر می شود اما به نظر می رسد رفتن مدسن ضربه سختی برای این کارگردان بوده است.

وی در این پادکست گفت: بسیاری اعلامیه‌هایی منتشر کردند و از درگذشت او ابراز تأسف کردند، اما من در رسانه‌های اجتماعی نیستم و این واقعاً عالی است … من اهل ابراز تأسف عمومی نیستم، اما فقدان مایکل واقعاً ضربه سختی بود. من در واقع یکی از آنهایی هستم که در مرگ آدم‌ها کاملاً صبورم … اما این مرگ بیش از آنچه عادت داشتم، مرا تحت تأثیر قرار داد.

تارانتینو فاش کرد که در روزهای پس از درگذشت مدسن، جشنواره فیلم خصوصی خود را در خانه برگزار کرده و مروری شخصی بر آثار مدسن، به جز آنهایی که با خودش ساخته شده بود، انجام داده است. این در حالی است که او هنوز بازی مدسن در «بیل را بکش» را بهترین بازی بازیگری در یکی از فیلم‌های خودش می‌داند.

تارانتینو همچنین تصمیم گرفت فیلم‌هایی از این بازیگر را که پس از درگذشت او بیشتر از آنها یاد شد و او بیشتر با آنها شناخته می‌شد، مانند «تلما و لوئیز»، «دانی براسکو»، «وایات ارپ»، «گونه‌ها» و «آبشار مالهالند» را هم کنار بگذارد.

به جای همه اینها تارانتینو به آثار کمتر شناخته‌شده مدسن توجه کرده که بیشترشان هم بسیار گمنام هستند و یک فهرست شامل فیلم‌های بلند، فیلم‌های تلویزیونی و حتی سریال‌های کوتاه شبکه‌ای از بازی‌های رفیق رفته تهیه کرد. بیشتر این فیلم‌ها پس از «سگ‌های انباری» ساخته شده‌اند و تاکید تارانتینو این بود که: می‌خواستم چیزهایی را یادآوری کنم که ممکن است از قلم افتاده باشند.

۱۰ فیلم برتر تارانتینو از مایکل مدسن شامل این موارد است:

۱. «خانه‌ای در تپه‌ها» (۱۹۹۳)

۲. «ترکیب نهایی یا ارتباط مرده» (۱۹۹۴)

۳. «نیمروز» (فیلم تلویزیونی، ۲۰۰۰)

۴. «بازرسان ۲: تکه‌ای از شواهد» (فیلم تلویزیونی، ۲۰۰۰)

۵. «۴۴ دقیقه: تیراندازی در شمال هالیوود» (فیلم تلویزیونی، ۲۰۰۳)

۶. «انتقام نامحدود» (۱۹۹۸-۹۹ از شبکه ای بی سی)

۷. «سوار جهنمی» (۲۰۰۸)

۸. «قدرت و افتخار» (۲۰۰۷)

۹. «کروک» (فیلم تلویزیونی، ۲۰۰۷)

۱۰. «جاده رستاخیز» (۲۰۲۵)

با جستجوی برخی از این فیلم‌ها در گوگل می‌توان دریافت که آنها ترکیبی از فیلم‌های مهیج با بودجه پائین، فیلم‌های شبکه‌های تلویزیونی و فیلم‌های درجه دو با نقدهای منفی اواسط دهه ۲۰۰۰ هستند.

تارانتینو همچنین از اولین باری یاد کرد که مدسن را روی پرده سینما دید و در این مورد گفت: فیلم «استعداد ذاتی» (۱۹۸۴) ساخته بری لوینسون با بازی رابرت ردفورد بود، که در آن مدسن نقش یکی از بازیکنان بیسبال را بازی کرد و این اولین جرقه بود.