پدال/ پشتیبانی مداوم، ارائه مدل‌های مختلف و قدرت و عملکرد بالا از جمله دلایلی هستند که تایکان را به رقیبی قدرتمند برای محصولات بنزینی تبدیل کرده‌اند.

یک بار دیگر نوبت به انتخاب خودروی سال مجله «C&D» رسیده است؛ رویدادی که در آن سردبیران و نویسندگان این تحریریه بهترین خودروها را از میان ده‌ها مدل انتخاب می‌کنند. ظاهرا قرعه امسال به نام خودرویی خورده که معرفی آن در میان محصولات برقی دیگر با حاشیه‌های زیادی همراه شد اما درنهایت توانست نظر بسیاری از کاربران و نشریات را تغییر دهد: پورشه تایکان.

تایکان نیاز چندانی به معرفی ندارد. اولین خودروی برقی اختصاصی این پورشه آلمانی بود که در سال ۲۰۲۰ به بازار عرضه شد؛ هر چند که مدل‌های اولیه آن در بخش بازدهی چندان موفق نبودند. تایکان در اولین حضور در آزمون "خودروی برقی سال" نشریات جهانی یعنی زمانی که زمانی که هنوز اضطراب اتمام شارژ بر جهان خودروهای برقی حاکم بود، به فورد ماستنگ مک‌ای باخت. این روند با گذر زمان تغییر کرد تا اینکه پورشه برای مدل ۲۰۲۵ تصمیمت متفاوتی را اتخاذ کند.

مهندسان آلمانی کاستی‌های نسخه اولیه تایکان را پوشش داده‌اند. تغییرات ظریفی را در طراحی سپرها، چراغ‌های جلو و گلگیرها و... ظاهر تایکان اعمال کرده و قوای فنی آن را هم بهبود دادند. این شرکت باتری‌های تایکان و قابلیت شارژ سریع آن را تقویت کرد تا باتری نسخه پایه، اکنون ظرفیت مفید ۸۲ کیلووات‌ساعت را اختیار راننده قرار دهد؛ در مقام مقایسه می‌توان به نسخه «Performance Battery Plus» اشاره کرد که از ظرفیت ۹۷ کیلووات‌ساعتی سود می‌برد.

EPA تخمین می‌زند که تایکان هم‌اکنون می‌تواند با هر بار شارژ کامل از ۴۲۰ تا ۵۱۲ کیلومتر (به‌ترتیب در نسخه توربو S کراس توریسمو و دیفرانسیل عقب با باتری بزرگ‌تر) را بیماید. سال گذشته، بیشترین گستره مسافت قابل‌پیمایش تایکان فقط ۳۹۶ کیلومتر بوده است.

نسخه پایه دیفرانسیل عقب با باتری استاندارد، ۴۰۲ اسب‌بخار تولید می‌کند اما این رقم برای مدل پرچمدار توربو GT به ۱۰۱۹ اسب‌بخار می‌رسد. این مدل پرچم‌دار یک موجود عجیب و نادر به شمار می‌رود که تنها در ۱.۹ ثانیه به سرعت 100 کیلومتر بر ساعت می‌رسد؛ چه بسته کاهش وزن «وایسچ» را داشته باشد یا نه!

خوشبختانه بهره‌مندی از فناوری‌های برتر پورشه تنها منوط به پرداخت رقم ۲۳۱٬۹۹۵ دلاری توربو GT نیست؛ تقریبا همه نسخه‌های چهارچرخ متحرک تایکان با سیستم تعلیق هوشمند «Active Ride» عرضه می‌شوند. در این سیستم تعلیق انحصاری، هر کمک‌فنر دو‌سوپاپه به پمپی هیدرولیکی متصلمی‌شود که مایع را برای بالا یا پایین بردن سریع کمک‌فنر، به طرفین پیستون پمپاژ می‌کند تا حرکات عمودی چرخ‌ها را به‌طور مداوم کنترل کند. به همین دلیل است که Active Ride دیگر نیازی به میله‌های ضدلغزش ندارد. البته قدرت زیاد و تکنولوژی تعلیق خیره‌کننده تنها زمانی معنا دارند که شاسی خودرو هم پاسخگوی حرکات پویا باشد! خوشبختانه زیرساخت تایکان کاملا قابل‌اعتماد است.

با وجود تمام این تحسین‌ها، تایکان بی‌نقص نیست. در اکثر خودروهای برقی، برداشتن پا از روی پدال گاز باعث ترمزگیری شدید می‌شود؛ چون از بازیابی نیروی ترمز استفاده می‌کنند. در تایکان این عمل فقط باعث بازیابی ملایمی می‌شود که بیشتر به کاهش سرعت طبیعی در خودروهای بنزینی شباهت دارد. برای بازیابی بیشتر انرژی باید پدال ترمز را فشار دهید که حس پیوسته‌ای ندارد. طراحی داخلی نیز همه را راضی نکرد. برخی معتقد بودند مواد به‌کار رفته در کابین در مقایسه با رقبای هم‌قیمت، ضعیف‌تر است. ارزش خرید نیز بزرگ‌ترین دغدغه در مورد تایکان بود.

با این حال، تایکان با عملکرد درخشانش توانست بر مشکلات غلبه کند. این خودرو که با قیمت پایه فراتر از 100 هزار دلار عرضه می‌شود، حاصل تلاش و اسمترار پورشه در تعالی‌بخشیدن به تولید خودرو است. از میان خودروهای برقی جدید یا به‌روزرسانی‌شده‌ای که در سال گذشته وارد بازار شدند، تایکان همان خودرویی است که بیش‌ازپیش می‌درخشد. نظر شما درباره پورشه تایکان چیست؟ آیا مهندسی پورشه بار دیگر باعث خلق استانداردی تازه در صنعت خودرو شده است؟