«آشوب»، «فرافق»، «بانوجان»، «گفتم غم تو دارم»، «جست و جو»، «سوت کرم»، «شیدایی»، «مریم جان»، «حیرانی»، «گلی جان»، «شوق»، «دودعود»، «عامی دتر» قطعاتی هستند که در این آلبوم گنجانده شده‌اند.

علی‌اکبر فضائلی درباره این آلبوم موسیقایی نوشته است: «اثر پیش رو تلاشی است در جهت ارائه موسیقیِ سازی به صورت هم نوازی دو سنتور با نقشی کم و بیش مستقل از هم که با ساز تمبک همراهی می‌شوند. ‌ به این منظور و با توجه به شیوه‌ آهنگسازی و تنظیم قطعات، هر ۲ سنتور از نوع سل کوک انتخاب شده‌اند.

قطعات این آلبوم در عین برخورداری از شخصیتی مستقل از هم دارای اشتراکاتی نیز هستند که در کنار یکدیگر مجموعه‌ بزرگ‌تری را شکل می‌دهند. آهنگسازی و تنظیم این قطعات بر اساس امکانات و توانایی‌های ساز سنتور، به شکل گفتگو بین ۲ ساز و با استفاده از انواع مختلف شیوه‌های بسط و گسترش فیگورهای ملودیک و ریتمیک که در ردیف موسیقی ایرانی نیز استفاده می‌شود شکل گرفته است. پیچیدگی‌ها و جزئیات فراوانی که در عین کثرت بیانگر نوعی وحدت و نظم درونی نیز هستند.

نمونه‌ مشابه چنین تفکری علاوه بر موسیقی دستگاهی در انواع مختلف هنرهای ایرانی از نقش و نگار کاشی‌کاری مساجد و طرح‌های متنوع فرش و گلیم گرفته تا تذهیب و خوشنویسی و نگارگری نیز دیده‌ می‌شود.

بخشی از قطعات این آلبوم بر اساس موسیقی دستگاهی ساخته شده‌اند و بخشی دیگر بر اساس تم‌های موسیقی مازندران شکل گرفته‌اند.

ساخت و تنظیم قطعات مازندرانی این آلبوم در واقع ادای دینی به زنده‌یاد استاد احمد محسن‌پور است که نقش مهمی در حفظ و اشاعه‌ی موسیقی این خطه بر عهده داشته است. در قطعات مازندرانی برای پرهیز از تکرار و به منظور رسیدن به بیانی متفاوت، ایده‌ی اصلی با اضافه کردن مقدمه و موخره و بسط و گسترش‌هایی همراه بوده است».